emotera

Blooper

2012-01-26T08:12:00.000-08:00

I am back here! Feel ko lang i-share ang isa na namang blooper ko sa pag byahe. May mga moment akong ganito pag bumibyahe ako. Kung indi mali yung jeep or bus na nasakyan ko, muntik akong madulas sa MRT, or di kaya naman naglalakad ako sa maling direksyon hehe.. pwedeng di ko sadya at pwedeng sadyang naliligaw talaga ako! :D

Kanina di ko alam kung dahil di pa ako nag aalmusal or dahil lutang ako kasi kulang sa tulog kaya naman nasobrahan ako ng paglalakad, lumampas ako! Nagulantang na lang ako nung napansin kong papunta na ako sa bus stop hehehe... eh mag e-MRT ako. Buti nga di ako nakarating sa overpass at tumawid sa megamall ;-)) Di ko talaga alam bakit bigla akong nawala sa sarili hehe.. pero in fairness di naman halatang mukha akong tangang lumampas bwehehe... mukha lang maarte ako kasi pinili ko yung maayos na daan (lusot! naks!)

Madami na akong katangahan at kawalan-sa-sarili-moments pag nasa kasalda ako. Buti na lang mabait si Lord, di ako napapahamak (thank you Lord :D) Madalas akong maligaw sa Cubao, dun sa area ng Araneta Center. Madalas din akong malito sa pag sakay ng bus, panu naman halos lahat ata ng bus may SM na nakalagay sa sign board! SM Fairview at SM North, tapos parehong dadaan sa SM Megamall. Minsan naman nadudulas ako pag nasa MRT Station, pero yun ay dahil sa wala ako sa sarili ko.. umuulan nun tapos nakalimutan ko palitan yung tsinelas na suot ko, eh madulas pa naman ang ilalim nun, kaya ayun para akong nag ice skating sa station ng MRT sa boni hehe... (toinks!) At ang nakakainis pa nito, nung bibili na ako ng ticket, sabi papuntang south lang daw ang byahe ng trains kasi nga sobrang lakas ng ulan! Eh di syempre nag mala-ice skating na naman akong maglakad papunta sa hagdan. Syet di ba.

ImBAnd Recordings - Wild World

2011-10-23T08:46:00.001-07:00

ImBAnd Recordings - Ako'y Iyo, Ika'y Akin

2011-10-23T08:34:00.000-07:00

ImBAnd Recordings - Kapag Tumibok Ang Puso

2011-10-23T08:26:00.000-07:00

ImBAnd Recordings - It Might Be You

2011-10-23T08:23:00.000-07:00

ImBAnd Recordings - Someday We'll Know

2011-10-23T08:15:00.000-07:00

ImBAnd Version of "Someday We'll Know"
(pinaka malinis na recording sa lahat hehehe..)

ImBAnd Recordings - I Love You, Goodbye

2011-10-23T08:12:00.000-07:00

ImBAnd Version of "I Love You, Good Bye"
(Lasing Version)

Asumptionista

2011-09-19T10:09:00.001-07:00

Tsinechek ko yung isang blog ko "Jhudiel's Journal" nung nakita ko yung item number#22 sa list - "do something random/spontaneous/crazy". Nung ni-click ko yung link, eto ang lumabas - link.

Tapos na-recall ko kung anung nangyari nung gabi na yun. At ngayon, na-realize ko... masyado pala kaming nag assume nung kasama ko hahaha... (Yan ang hirap eh!)

We Say Things Because...

2011-09-19T09:37:00.000-07:00

Minsan, we say things that we don't really mean. We say them because we have to. And para sa ikakabuti ng lahat (or ng isa lang. But atleast may isang napabuti). Minsan din we say things that we don't mean to cover up something. May mga salita tayong binibitawan as defense mechanism. Depensa kasi may kasalanan ka or guilty ka. Depensa kasi alam mong hindi mo deserve ang isang bagay, and yet binibigay syo (haba ng hair!... ganda ng abs!). Depensa para mabawasan ang guilty feeling.

Minsan din we say things because that is how we really feel (and think). Oh well, truth is, people never ran out of things to say. They always have something to say about everything. Parang itong post na ito hehehe..

2011-05-22T02:46:00.000-07:00

Umuulan. Di ko alam kung dala ng ulan kung bakit nag iba na naman ang timpla ko. Or dala lang ng ibang bagay na naman. Pwede ding pareho. Ilang araw na din akong ganito. Grabe na naman ang mood swings, depende sa mga nakikita, naririnig, naiisip at naaalala ko. Eto na naman ako. Malamang isang araw magugulat na lang ako napakahabang araw na pala ang nakalipas, pero dahil sa busy ako sa pag mo-moment di ko na namalayan. Wala talaga akong kadala-dala. Napapagod na din ako. Di ko alam kung hanggang kailan ito at kung may hangganan ba or may katapusan or kung merong magandang patutunguhan. Hindi ko rin alam kung anung makapagpapatigil. Di ko rin alam kung paano. Di ko rin alam kung may paraan nga ba. Napakatagal na. Napapagod na din ako. Ganun pa man wala naman akong magawa. Di kaya ng kakayahan ko (kung meron man). Kung ito man ay pagsubok para sa ikabubuti ng marami, sana lang mapagtyagaan pa Nya ako hanggang sa pumasa ako. Napakatagal nang pagsubok nito. Sabi Nya siguro hindi pa din kasi ako natututo kaya paulit-ulit. Ang hirap kaya.

Sumasakit yung dibdib ko kanina pa. Di ko alam kung hangin or lamig lang. Iba na talaga nagkaka edad. Madaming nararamdaman. Di ko din alam kung dala din ng lungkot ko at sobrang pag iisip kaya may mga physical pains akong nararamdaman.

Kanina, sabay sa buhos ng ulan, naisip ko, sana wala ako ngayon sa kinatatayuan ko. Sumilip ako sa bintana. May parte sa banda doon na may sikat pa ang araw, walang makapal na ulap at mukhang maaliwalas pa yung paligid. May mga bundok din akong natanaw. Sana nga talaga nasa ibang lugar ako ngayon. Isang lugar na pwede kong makalimutan (kahit sandali lang) yung mga bagay at tao na ayaw ko munang maisip at maalala. Matagal ko ng gustong maranasan yun. Matagal ko ng gustong gawin. Dangan nga lamang walang pagkakataon. Sana dumating na yun. Sana.

Pag Nag Sawa - Gupit!

2011-05-21T22:34:00.000-07:00

"Pag nag sawa, gupit!" 'yan yung reply ko kanina sa comment nung kaibigan ko from high school sa aking bagong kulot na buhok. Tinanung nya kasi kung permanent ang aking kulot. At as usual, naging malikot na naman ang aking magulong utak at naisipan kong magsulat. Maganda kasi pala syang pakinggan - "Pag nag sawa - gupit!". Pwede mo ding gawing patakaran sa buhay. Parang katipo lang ng "Kung ayaw mo, wag mo!" at "Kung di ukol, di bubukol!". Di ba, di ba? (wink, wink). "Pag nag sawa - gupit!" - para mo ding sinabing kung ayaw mo na kalusin mo na. Sana din kung gaano ka-simple mo binitawan ang mga katagang yun, ganun din kasimple ang umayaw; sana kasing dali ng pag gupit ng buhok na pinagsawaan ang pag limot sa mga bagay-bagay na naging bahagi ng buhay mo once upon a time.

Cinderella - Bato Sa Buhangin

2011-05-20T18:58:00.000-07:00

Share ko lang yung lyrics at music ng kantang "Bato Sa Buhangin" ng Cinderella. Pagkagising ko kasi kanina eto na yung umaalingaw-ngaw sa ulo ko. At habang naghuhugas ako ng galon ng tubig ng aming buena mano for the day (sana maganda syang buena mano, indi kagaya nung kahapon, matumal), eh kumakanta-kanta ako ng bato sa buhangin (big grin). Kaya pagtapos ko mag benta ng tubig, nag you tube na ako hehe.. at habang sinusulat ko tong post na ito eh nagpe-play sya sa background hehehe... Paborito ko din kasi syang kanta, kahit luma na. Sikat ata ito nung 70's, 1976 ata, matanda pa sa akin (ng isang taon nga lang hehe..). Sana maenjoy nyo din sya. Ganda kasi lahat - lyrics, melody saka boses nung mga kumakanta.

Ang Pagbabalik (ng emotera)

2011-05-20T08:30:00.000-07:00

At ako ay nagbabalik dito. Matagal na din akong di nagsusulat dito. Matagal na din pala akong di nag eemote sa tagalog (big grin). Ngayon na lang ulit. Dun ko sana sa english na blog i-share ito eh, kaso di ko na feel mag english kaya dito na lang. Patulog na sana ako, kaso may mga naalala ako, at nag moment* na naman ako [*moment - eto yung pagkakataon na para kang na time and space warp kagaya ni annie at shaider. yun bang bigla ka na lang natutulala sa kinauupuan mo pero yung isip at imagination mo eh kung san na nagwander. yun ang moment]. Naglakbay na naman ang utak ko sa kung saang lupalop. Sa una masaya eh. Pero nung nagtagal hindi na, unti-unti bumabalik ako sa realidad. Toinks! Lalo lang akong nadagukan at nasampal-sampal ng katotohanan sabay sabi ng "talagang hanggang 'in your dreams' ka na lang". Buset di ba. Tapos wala pang masyadong masayang nangyari ngayong araw. Bukod sa kunti lang ang benta [may balat ata sa pwet yung nagbuena mano kanina sa tindahan], eh may mga episode pa dito sa bahay namin na talaga namang pang MMK. Lalo pa akong nalungkot (at nainis) dahil parang multong susulpot, naalala ko ang aking namumukod tangi na sa tagal na panahon eh tinuring kong - "inspirasyon", "happiness", "light at the end of the tunnel", "best friend" at dinededikate-tan ng kung anu-anong love songs - eh wala na. Buset talaga di ba. Mas lamang yung inis ko kanina. Napalitan na ata kasi ng galit yung dating maganda kong emosyon. Nagsasawa na din siguro ako. Pagod na.

Unpublished Posts

2011-05-20T08:17:00.000-07:00

December 20, 2009 - Libag at Tinga

Naranasan nyo na ba yung minsan habang naliligo kayu at nag hihilod, winiwish nyo na yung mga masasamang tao sa paligid nyo eh kagaya na lang ng libag na nalalaglag at bumibitiw sa balat nyo habang naghihilod kayu? Or yung habang nag toothbrush kayu, sila yung mga tinga na isang sungkit lang ng tooth brush eh tanggal na?

Minsan naman winiwish ko sana yung mga bad memories at pain sa puso ko eh parang libag lang na pwede kong hiludin para mawala sa systema ko.

November 13, 2009 - Ashtray

Suntok sa Buwan by Eraserheads

2010-08-29T22:22:00.000-07:00

Share ko lang itong video ng kanta ng EraserHeads na "Suntok Sa Buwan". Ito ay original ng Apo Hiking Society. Ni-revive lang ni Ely Buendia ng EraserHeads. Isa ito sa mga all-time favorites ko. Para sa akin, ang kanta na ito ang simbolo ng tiyaga at pag-asa. Pag napapakinggan ko ito para bang pakiramdam ko walang impossible. Na lahat ay pwedeng mangyari; lahat ay pwede kong gawin; lahat ng panalangin at natutugunan basta wag ka lang mawawalan ng pag asa at pananampalataya.

Sana pag napakinggan nyo to, mapuno din kayo ng pag asa. Pag asa na lahat possibleng mangyari at matupad, basta matiyaga ka at nagmamahal ;-)

Butas at Takip

2010-06-06T06:17:00.000-07:00

May natanggap akong mensahe mula sa isang malapit na kaibigan. Binabahagi nya ang isang magandang balita. Nagkaayos na daw sila ng boyfriend nya. At mukhang matutupad na daw ang matagal nyang hinihintay na paglagay sa tahimik. Nung nabasa ko yung message nya, napasambit ako ng maikling dasal. Sabi ko sana maayos na nga ng kaibigan ko ang mga concerns nya about her relationship with her boyfriend. Tapos bigla akong napaisip ng sa aking personal na saloobin. Nag pray din ako. Sabi ko, sana iparating Nya syo na kahit ano pa man ang nangyari at mangyayari, walang sinoman ang makakapag takip nung butas sa puso ko, kung hindi ikaw lang.

Sa pagkakataong ito, alam ko, kahit ano pang panalangin ko, hindi mangyayari ang gusto ko. May mga butas na tanging sya lang ang makakapagtakip. Yung takip nya eh swak. Sadyang ginawa para sa mga butas mo. Meron lang sigurong isa hanggang dalawang butas na swak ang takip na tangan ko. Na kahit subukan nyang gamitin ang takip nya, indi magkakasya. Dahil kagaya ng iba nyang takip na ginamit sa mga butas mo, ang mga takip ko eh sadyang ginawa lang para sa mga natatanging butas na natitira syo.

HIndi lang naman ako ang may takip na tinatago. Ikaw din meron. Ang mga natatanging takip sa mga natatanging butas ay tangan mo. Alam ko (at sana nga) iingatan mo yun. Darating din ang tamang panahon na maibabalik natin ang mga natatanging takip sa isa't-isa. Sana sa pagkakataong iyon tuluyan na nating matakpan at maisara ang mga butas.

Ang Paglalakad ni Rhea at Carlo

2010-05-24T08:58:00.000-07:00

Tagal ko ng di nagpost dito. Indi naman dahil naubusan na ako ng emosyon sa katawan (sa katunayan mas dumami nga ata ngayon), pero siguro sobrang busy lang din kaya di makapag-emote masyado dito sa blog ko na ito.

Anyway highway, naisipan ko lang i-share itong mga nadiscover ko ngayon sa google. Isa kasi sa gumugulo sa isip ko eh itong aking ispeysyal na kaibigang si Carlo (talaga daw pinangalanan ko na eh hehe... kailangan eh, kasi yung mga susunod kong isusulat eh lalabas din ang pangalan nya). Madami na kami pinagdaanan simula pa noong high school pa kami; at ngayon nga matatanda na kami meron pa din kaming pinagdadaanan. Kaya lang ang diperensya lang sa pagkakataong ito, iniisip ko kung gusto ko pa sumabay sa kanya maglakad at kung gusto ko pang pareho kami ng daan na lalakaran.

Pansin ko lang kasi sa bawat pagkakataon na sinusubok namin na maghawak kamay sa paglalakad, parating may nangyayari para magbitaw yung mga kamay namin. Sa pagbitiw ng mga kamay namin, minsan nauuna syang maglakad, pero ngayon ko naisip, ako pala yung parating nauuna maglakad. Tapos pagnapuna ko na wala na pala akong kasabay, bigla akong titigil, tapos hihintayin ko syang maabutan ako. Minsan naman sya yung nauuna, tapos makikita ko nagbabagal syang maglakad, para bang sinasadya nya yun para maabutan ko sya, at ganun na nga ang nangyayari... magkakaabutan ulit kami at susubukan namin ulit maglakad ng sabay.

May pagkakataon na iniwasan na naming maghawak ng kamay, kasi nga alam namin possibleng may mangyari ulit para mabitawan namin ang kamay ng isa't isa. Sinubukan namin maglakad ng magkasabay lang (side by side sabi nga). Pero kagaya ng una, may nangyari na naman.

Noong una kasi sa paglalakad namin, mejo indi pala malinaw sa akin kung saan kami pupunta. Basta pinagkatiwalaan ko lang sya noon, sumunod sa mga hakbang nya, hindi ko na namalayan, iba pala ang gusto nyang daanan. Kaya nagdesisyon kami na sya pupunta sa kaliwa, ako sa kanan. Kaso mo, mapagbiro pala yung mga daan. Kasi pagdating sa dulo, nagkita kami ulit. At dahil iisang daan lang ang tumbok ng kanan at kaliwa na pinagdaanan namin, sabay ulit kaming naglakad sa rotonda.

Sa pangalawang pagkakataon nga, hindi na kami naghawak ng kamay habang naglalakad. Kaya lang sa pagkakataong ito, natisod kami pareho. Wala kaming nagawa kung hindi alalayan ang isa't-isa. Sa konting sandali, ramdam namin ang pagpapahalaga sa isa't-isa. Nandun pa din ang pag aalala at pag mamahal. Pero dahil kailangan na naming maglakad ulit, agad kaming bumitaw ng matiyak na ok na kami pareho mula sa pagkakadapa.

Sabay ulit kami naglakad. Kaso napagod na ako. Di ko pala kaya maglakad ng malayo ng walang umaalalay sa akin, ng walang nakahawak sa kamay ko, nakakapagod pala. Naisipan kong magpaiwan. Pinauna ko na sya. Dito ko napansin na nagbabagal sya sa paglalakad. Matapos ang aking pamamahinga, naglakad na ako ulit. Nakita ko sya di pa pala masyado nakakalayo. At kagaya ng dati, hinihintay ako. Sa madaling salita, nagkasabay kami ulit. Sa pagkakataong ito naman, naglalakad kami ng sabay (side by side) at paminsan-minsan nag hahawak kami ng kamay, lalo na pag sobrang pagod na kami sa paglalakad.

Sa pangatlong pagkakataon (sa puntong ito, mukhang huli na), may nakasalubong kami sa paglalakad at nagkabunguan. Nasaktan kaming pare-pareho. Hindi ito sadya pero nangyari. Dito ko naisip na whenever we try na maglakad ng sabay, merong nasasaktan. Noong mga unang pagkakataon, kami ang nasasaktan (mas lalo ata ako, ewan ko, siguro sya rin, mas magaling lang sya magdala); ngayon naman may nadamay ng mga mahal namin sa buhay. Hay...

Ngayon ko naiisip (or matagal na, ayaw ko lang tanggapin), hindi talaga kami pwedeng magkasama, kahit pa magkaibigan lang kami. At kanina nga, nag google ako ng pangalan namin. Yung unang sinearch ko - Carlo and Rhea, tapos click ko yung I'm Feeling Lucky. Ang lumabas si Rhea Santos at Carlo de Guzman - yung news caster at ang asawa nyang businessman na may-ari ng hot shots burger. Eto ang unang Carlo at Rhea na nakita kong nagkatuluyan. Second na sinearch ko - Rhea and Carlo, tapos click ko yung I'm Feeling Lucky ulit. Ang lumabas eh isang pag na ang tawag eh Nuance Occasions. Isa syang wedding coordinator's page, at isa sa mga wedding na sila ang nag coordinate ay ang wedding ni Rhea at Carlo. Syempre indi kami yun! Sa nabasa ko, long distance relationship sila Rhea at Carlo. Sounds family di ba... kaso ang diperensya sila nagkatuluyan. Apparently, nag work sa kanila ang long distance relationship. Dalawa na di ba. Meron pang isa, sa friendster naman, ang name ng page nila eh rhea-carlo, anu pa sa tingin mo ang ibig sabihin nun. Hays, kami lang ata ang Rhea and Carlo na naiba ang istorya. Masalimuot. At nakakapagod.

Kaya naman eto ako, nag iisip isip. Dapat talaga, sa ikatlong pagkakataon na nagkasabay kami, hindi na lang kami naghawak ng kamay (kahit paminsan-minsan). Sana nung nag attempt syang alalayan ako, umiwas na lang ako. Kaso mo engot ang lola mo eh, nagpaalalay naman kahit kaya pang maglakad. At sana din, indi na lang nya ako pinansin nung muntik na akong masubsob. Kaya ko pa namang magbalanse nun para di ako masubsob eh. Kaso mo nga, mapagsamantala din ang lolo mo hehehe... at dahil may pagkakataon, grab ng grab (wink, wink).

Pwede pa naman kami sabay maglakad eh, pwede din namang hindi. Pero parang mas tamang hindi na lang. Di ko pa po alam. Matatapos na kwento ko tungkol sa paglalakad namin, di ko pa din alam kung anung gagawin ko. Sa ngayon, naglalakad kami ng mabagal at walang imikan. Isang tanung-isang sagot ang drama. Naghihintay kung sino ang magpapaiwan at kung sino ang mauuna. Pero sa pagkakataong ito, iniisip ko pa kung kaya kong sumakay ng jeep. Ayaw ko na ata maglakad.

Emotera Thoughts 2 - Hay Buhay...

2009-11-08T00:44:00.000-08:00

Hayzzz.. naku naman. Nakaramdam na ba kayu nung feeling na parang gusto mong lumayo sa lahat ng tao sa paligid mo? Yung mabubuhay ka ng bago, na iba kasama mo, sa ibang bahay ka nakatira, sa ibang kumpanya ka nagtatrabaho, iba at bagong tao ang mga kasama mo? Yung pakiramdam na gusto mong burahin yung alaala mo ng specific na bagay, tao, pangyayari at panahon? Yung gusto mong ibalik ang isang pagkakataon or pangyayari kasi gusto mong ulitin ng tama or gawing mas makabuluhan? Kung di pa, ang swerte mo kapatid. Magpasalamat ka ng marami kay Lord. Ibig sabihin lang nyan, mabait ka. You must have done something really good to deserve a life with no regrets. Kabaligtaran ng buhay ko. Hayz..

Pakiramdam ko ngayon, gusto kong matapos na itong chapter ng buhay ko. Mag the end na ba. Tapos kung magkaka-sequel man, pwede ring ako pa din ang character. Pero sa pagkakataong ito, madami akong babaguhin sa script ko. Mga dialogue ko, mga pag arte ko, mga desisyon kong palpak, at sisiguraduhin kong walang oras na masasayang. Kung sakaling ang sequel ay ibang pagkatao na, pipilitin kong maging tama ang mga dialogue ko, magiging professional ako para walang masayang na oras, at gagalingan ko sa lahat ng bagay - pag arte at pag deliver ng dialogue ko. Hindi ko naman hangad na maging best actress... gusto ko lang sana yung sequel hapi ang the end. Kulang ata ako sa pag aaral ng script ko, kaya ako ganito. Kulang din yata ako sa tapang para baguhin ang naunang script ko. Kaya siguro ganito ako. Flop ang buhay ko.

Gusto ko lang ng hapi ending. Yun lang. Yun lang pero napakahirap makuha. Ang tagal ko ng hinihintay. Ang tagal kong pinaghahandaan. Hanggang ngayon di ko pa din maramdaman.

Gusto ko ng sequel, baka kasi nakatulog lang ako nung nagbigay ng abiso kaya hindi ko namalayan. Baka kasi nabulagan ako sa sobrang pagkaabala sa mga bagay sa paligid ko. Sinubukan kong balikan kahit na nasa kasalukuyan na ako. Pero sadyang di ko pa din maintindihan. Nananatili akong ligaw. Nananatili ang butas; unti unting lumalaki. At pakiramdam ko, darating ang panahon (malapit na), wala nang matitira. Tuluyang magiging isang malaki, malalim na kawalan.

Kasinungalingan

2009-10-22T06:07:00.000-07:00

Anung gagawin mo pag nalaman mong nagsinungaling na naman syu yung taong mahal mo? Papatawarin mo ba sya ulit? Bibigyan mo ba sya ng isa pang pagkakataon?

Paano kung hindi nya alam na alam mong nagsinungaling sya? Sasabihin mo ba sa kanya na alam mong nagsinungaling na naman sya? Paano kung kaya lang sya nagsinungaling kasi alam nyang mas masasaktan ka pag nalaman mo yung katotohanan? "Valid" ba yung pagsisinungaling nya? At dahil "valid" yun, papatawarin mo ba sya?

Hanggang kailan mo sya iintindihin? At dahil alam mong "normal" na sa kanya ang magsinungaling, hanggang kailan mo sya patatawarin?

Kasinungalingan. Kahit minsan ba, hindi mo naisip, na ang lahat ay isang malaking KASINUNGALINGAN lang.

Emotera Thoughts 1 - Langgam

2009-10-19T06:56:00.000-07:00

Last week ko pa gusto i-share itong something na bumabagabag sa isip ko eh. Pero mejo busy lang ako sa kaka-emote kaya indi ako makapagsulat. But inspite of my being busy sa pag iinarte sa buhay, eh di pa din maalis sa isip ko ang katanungang - "Bakit kaya walang superhero na langgam?"

Sa tingin nyo? Bakit nga ba?

Na-share ko yung tanung na ito sa friend ko, and sagot nya - "Anu bang kakaiba sa langgam para maging superhero?". Masipag kaya ang langgam! Di ba pwedeng trait yun ng isang super hero? Saka malakas sya. Sabi nung isang officemate ko, ang isang langgam daw ay nakakabuhat ng 1600 times ng weight nya. Imaginin mo yun? Ikaw ba makakabuhat ka ng sing-bigat mo? Sya kaya, 1600 times pa ng bigat nya! Taray di ba? Di ba isa sa trait ng superhero ang super power? Di ba ma-coconsider na super powers yung makalift ka ng 1600 times ng weight mo???

Ang mga insekto daw ay malalakas, sabi din yata ng friend ko yun. Si Spiderman bakit sya super hero? Kasi malakas din sya. Kaya yung langgam, pwede ding maging superhero yun, di ba??

Kung halibawang ang langgam ay maging superhero, anu kaya tawag sa kanya?

Super Langgam or Super L or Super Ant

Tapos pag mag transform sya to super hero, ang sisigaw nya - "ANTMAN!" Aba! pwede rin palang Antman ang name nya.. Hmm...

Tapos ang name nya pag orinaryong langgam na sya ay - LANGdo, ANTonio, ANTgam...

Sana may makabasa nitong post ko na into comics writting or script writting, tapos magdevelop ng character sa comics na starring yung Langgam or di kaya telenovela na ang superhero eh langgam. Opps, teka, meron pa palang isang trait ang langgam na pwede ring i-consider na super trait ha... masakit sila mangagat ever!

Ang Bago Kong "Meow"

2009-10-13T06:08:00.000-07:00

Pangatlong gabi ko na mamaya na gamit ang bago kong unan. Hayz... Nakakatulog naman ako ng maayos. Mas masarap actually tulugan ang bagong unan ko kaysa sa mga luma kong unan. Mas malambot. Mas comfortable at hindi ako inaatake ng allergies ko. Sabi nung sales lady, hypho allergenic daw yung pillows. Kaso mo, wala syang amoy. Wala yung amoy ng dati kong unan. Hayz... yun ang sad part, kaya binibilang ko kung nakakailang araw ko na syang nagagamit. Ibig sabihin, kasing dami din nun ang araw na indi ko naaamoy yung favorite unan ko, huhuhu...

Kinailangan kong palitan na ang luma kong "meow" (as in yung meow ng pusa). Yun ang tawag ko sa unan ko na madalas kong yakap. Yun kasi tinawag ng Nanay ko sa kanya. Nung maliit pa ako, sasabihin ng Nanay ko pag pinapahiga na nya ako para matulog, "O, nasan na meow mo?" Yung "meow" ko, yun yung unan na yakap ko pag natutulog. Di ako makatulog ng wala yun. Natandaan ko pa, nung di pa ako nag aaral, minsan lalabas ako naka pajama tapos may dala akong supot ng holen sa kanang kamay, at yung meow ko sa kabilang kamay. Ready na ako nun maglaro ng holen, kasama ko si "meow", hehehe...

Kaya naman yung habit na may yakap akong unan, nadala ko hanggang ngayon. At everytime na magpapalit ako ng "meow", ganito ako. Parang lutang. Nakakatulog pero may pakiramdam na kulang.

Natandaan ko dati, nung nagpalit ako ng unan. Sa kagustuhan kong kumapit yung amoy na gusto ko sa bago kong unan, binalutan ko ng damit ko yung bagong unan. Tapos inispreyan ko ng sandamakmak na cologne ko. Dati kasi yung amoy ng unan ko eh yung pabango ko at pawis ko... at saka konting panis na laway, hehehe... okay! Fine! Madaming panis na laway!

Pero sa pagkakataong ito, parang mas nahihirapan ako. OA ko ba? Hehehe... Opcors not! Emotera ako, indi ako OA (lol). Anyway, itutuloy ko na ang pag eemote ko (ngising malaki). Itong huling unan na pinalitan ko, itong huling "meow" na pinalitan ko eh malapit kasi sa puso ko. Hayz... basta. Kailangan ko na syang itapon kasi magkakasakit naman ako pag di ko tinapon. Ganun ata talaga ang buhay, paminsan-minsan kailangan mong magtapon ng bagay na napamahal na sa'yo or may sentimental value, lalo pa nga kung ikapapahamak mo or magdudulot ng sakit syo. Kailangan mong bumitiw, para mas makausad ka palayo. Kailangan mong magtiis at unti-unting i-kundisyon ang sarili mo sa bagong direksyon na nilalakaran mo... sa bagong unan na tutuluan mo ng laway...

Hayz, sige na nga. Ang bagong unan ko na ang tutuluan ko ng laway. Sya na rin ang magpapahid ng mga luha; at makikinig sa mga hikbi; at ang magiging kayakap, kadamay sa pagtulog ko. Ba-bye na nga. Antok na ako eh.

Akwaryum ni Caloy

2009-10-11T06:28:00.000-07:00

Ang friendship kong si Caloy ay may bagong aquarium. At indi lang sya ordinaryong aquarium ha, salt water aquarium sya! Sosyal ng friendship ko noh?? Hehehe...

Matagal nya ng pina-project ang salt water aquarium na ito. Mejo natagalan nga sya sa pag set up kasi talagang pinag aralan nya muna yung pag set up. Indi kasi ganun ka-simple ang pag set up ng salt water aquarium. Mejo maselan at mabusisi.

Anyway highway, eto na yung ilang pictures na pindala ni Caloy. Pictures ng napaka ganda at malaking aquarium nya. Sabi ni Caloy 165 gallons daw yung aquarium. At ang daming isda!!! Nandun si nemo at ang mga kapatid nya. Yung mga friends ni Nemo, kagaya nitong nasa babang picture, ang Lion Fish.

Nainggit tuloy ako (sad face). Matagal ko na ding binabalak na mag set up ng aquarium ko, pero indi salt water ha, purita (poor) lang ako. Di kagaya nung iba dyan (ahem! caloy!) dami pera, dami pambili ng salt water fish! Pautang nga! Whehehe...

CLICK HERE for more Salt Water Aquarium Pictures.

and HERE TOO!

Ayaw Ko Na, Sawa Na Ako

2009-10-03T00:11:00.000-07:00

At dahil nga may panibagong bagyo na naman sa Pinas, mas mabuti ngang mag stay sa bahay, kaysa mastranded at maanod sa baha. Although mejo nakakainip, pero oks lang din. More time mag blogging at more time makipag chika sa instant messaging. Wag lang sana mawalan ng kuryente.

At dahil nga nasa bahay lang ako, madami akong pagkakataong matulog, humilata sa kama at mag isip. Hobby ko na nga ata ang mag isip, lalo na ang mag emote habang nag iisip. Emotera nga eh ;-)

Naramdaman nyo na ba yung feeling ng nagsasawa? Madami siguro sa atin nararamdaman yun sa pagkain or sa bagay. Yung dating trip mong kainin, nagsawa ka na, ayaw mo ng matikman. Yung dating favorite mong shirt, nagsawa ka na, ayaw mo ng isuot. Madami siguro dyan naranasan na yun, naramdaman na yun. Eh yung magsawa ka sa tao, naramdaman nyo na ba yun? Or sa isang bagay na gustong-gusto mong gawin? Naranasan nyo na ba yun? Naranasan nyo na bang magbitiw ng salita na kagaya ng - "Ayaw ko na syo!" or ng "Sawa na ako syo!" or pwedeng parejo nyong sinabi - "Ayaw ko na! Sawa na ako syo!"

Bakit nga ba nakakaramdam ng pag ayaw or pag sawa ang isang tao? Halimbawa sa pagkain. Siguro kasi nasobrahan na sya ng pagkain nun? Lamon kasi ang ginawa? Hehehe... Pwede ding nagkaroon sya ng di magandang alala habang kumakain sya nun or noong kinain nya yun.

Ako siguro, magsasawa ako kung paulit-ulit, tapos wala namang patutunguhan. Akala mo umuusad, yun pala umikot ka lang, and you are back where you started. Lalo pa nga, at matagal na panahon mo na ding ginagawa yun, matagal na panahon ka ng umuusad pero umiikot lang pala sa isang lugar, sa iisang sitwasyon.

Happiness!

2009-09-30T07:02:00.000-07:00

Pwede po bang magpakababaw muna ako? Hehe.. Happiness naman talaga. Ang bait talaga ni Lord (Tenk you po Lord). Akala ko kasi galit ang BFF ko, whehe.. di pala. As usual, ang malikot kong pag iisip na naman ang may kagagawan ng kalokohang ito , bwahehehe... Sabi ko na nga ba (at tama si BFF), ang malikot na isip ko ang magpapahamak sa akin, hihihi...

Anyway, basta happiness ever na. Pramis di na maaaning (wink, wink).

PBWeekend: Bonding with My Pamangkin

2009-09-28T04:35:00.000-07:00

At dahil wala kaming magawa noong Sabado na malakas ang ulan at walang kuryente, napagtripan naming mag-Tita na mag piktyuran. Kasi yun na lang yung pwedeng makalikot na meron pang baterya, hehehe... At dahil madilim nga, nagkakatakutan pa kaming mag-Tita...

Pagkakataon ko na ding mag experiment sa pagkuha ng piktyur na gamit ang flash ng camera ko at yung macro feature nito. Di ko na lang i-share yung piktyur na kinuha ko na ginatin ko ng flash, hehehe... kasi mas mukhang nakakatakot sya kaysa sa mga piktyurs na ito hehehe... baka akalain nyo pa eh horror blog ito, whehehehe....

Lahat ng piktyurs na ito eh hindi ako gumamit ng flash, at ginamit ko yung macro feature. Tapos walang special na ilaw, aktually walang ilaw at all, hehehe... brownout nga po kasi.

'Ala po kaming kamalay-malay na yung ibang tao pala sa paligid namin eh nasa gitna ng matinding pagsubok. Yung malakas at walang tigil na pag buhos ng ulan nung mga oras na yun, ay may dalang kapahamakan para sa mga kababayan ko. Laking pasasalamat ko na lang na ligtas ang aking pamilya at mga kamag anak. At ang tanging maibibigay kong tulong sa aking mga kababayan ay dasal, na naway maging matatag sila at patuloy na magtiwala sa Panginoon.

Its Complicated

2009-09-13T07:18:00.000-07:00

Naranasan nyo na ba yung feeling ng pagkagulo ng sarili mo kasi di mo alam kung saan ka susuot na sulok ng mundo dahil sa sobrang gusto mo nang layasan at kalimutan yung mga tao, bagay at pangyayari na nagdudulot ng feeling ng pagkagulo ng sarili mo? Swerte ka kung indi. Kasi indi sya ordinaryong feeling. Sa pagdescribe ko pa lang, complicated na eh... yung maexperience mo pa kaya? Ganyan ang pakiramdam ko kaninang umaga. Asar di ba. Umaga pa. Di man lang sinimulan ng hapon ot gabi na para pwede ko na lang itulog. Sa pagtulog ko lang nakakalimutan ang lahat, di ko naiisip, kasi nga tulog ako; wala akong nadidinig at nakikita, kasi nga tulog ako. At sa panaginip ko lang nakakapiling ang tanging nagbibigay ng kaligayahan sa masalimuot na buhay sa earth.

Pasensya na pero di ko maeelaborate dito ang dahilan ng pagkagulo ng sarili. Kasi pag ginawa ko yun, para ko na ding kinuwento ang talambuhay ko. Na para bang buhay ni Rosalinda, masalimuot, madrama, at possible ding mabaliw ako kung indi ako nakaalis ng bahay kanina.

Pinag isipan ko pa ang paglabas ng bahay; para dramatic ang effect. Ayun, successful naman ako. Noong nasa labas na ako, napaisip ako... san kaya ako pupunta? Tatawagan ko ba ang mga frendships ko? Pero gusto kong mapag isa. Pag tinawagan ko sila, di na ako nag iisa. As usual, sa mall ako napadpad. Naisip ko pa, sana pala nagdala ako ng libro, dito ako nagbasa. Masyado akong nag isip kung paano ako lalabas ng bahay, di ko naman napagplanuhan kung saan ako pupunta at ano ang gagawin ko. Tangengot noh? Kaya siguro napakasalimuot ng layp ko, kasi nga tangengot ako paminsan-minsan. Habang nasa sasakyan papunta mall, nag isip na ako ng pwedeng gawin sa mall. Ang naisip ko yung mga gamit na kailangan kong bilhin, gaya ng shampoo ko, sabon, toothbrush at mga pagkaing makapagpapasaya sa akin or yung tinatawag kong comfort foods, hehehe...

Ganun nga ginawa ko pagdating ko sa mall. Pero di pa ako bumili ng comfort foods ko. Nag tingin din ako ng damit, kaso naisip ko saka na lang. Saka wala ding magandang damit na pwedeng bilhin. Halatang wala ako sa tamang pag iisip, kasi puro gastos ang nasa isip ko! Minsan yung pag shopping, nakakatulong to make me feel better, hehehe. Pero sa pagkakataong ito, parang di tumalab sa akin. Or baka dahil lang din wala akong type sa mga nakikita ko.

Nakaka isang oras pa lang akong nasa labas. Wala na akong maisip gawin. Naalala ko ulit ang libro, sana nagdala ako para nakatambay sana ako sa mga nakalat na coffee shop sa mall at dun magpalipas ng oras with my book at favorite coffee drink. Kaso nga engot ako. Naisipan ko bumili ng bagong libro, kaya go ang lola mo sa PowerBooks. Wala ako type. Yung gusto ko, ang mahal. Di ko pa feel na i-invest ang salapi ko sa kanya. Saka may e-book na ako nun eh, hehehe...

Kumain kaya ako? Busog pa ako. Saka di ko pala feel kumain mag isa; baka malungkot lang ako lalo. Finally, nung nag CR ako, dun ako nag ka idea kung saan ako pupunta at kung anu ang pwede kong gawin. Nakita ko kasi yung ilong ko sa salamin ng compact face powder ko, namumutakti sa whiteheads at blackheads; kailangan na ng professional help, whehe.. Kaya nag pafacial ako :-D

Tapos sa derma clinic, bumili na ako ng comfort foods ko. Tapos umuwi na ako. Pinagplanuhan ko din ang pag pasok sa bahay namin. Successful din naman. At ngayon nga, pakiramdam ko pa din na minsan syet ang buhay; pero di naman ibig sabihin eh di ako thankful sa buhay ha... minsan lang nauubusan ako ng lakas para makipagsabayan sa buhay; nagiging manipis na ako para sa mga suntok at dagok; malapit ng akong maging duguan. Kaya naman, tama lang na nagpa facial ako; magapi man ako ng buhay, masugatan pa ulit ako at magdugo ako, atleast, malinis ang mukha ko, wala akong black heads at white heads.

Talent Manager

2009-09-11T23:12:00.000-07:00

Noong Tuesday, kakaiba ang araw ko sa opis. May kakaiba o unusual na activity na nangyari sa opisina. At ang inyo pong lingkod ang nag coordinate ng nasabing activity. Nabigyan kasi ng pagkakataon ang aming company na maging isa sa mga magbibigay ng testimonial sa isang service provider ng telecoms. At kailangan ng piktyuran para sa brochure na ilalabas nila. Kaya ang Emotera, naging Talent Discoverer at Manager, hehehe..

Mejo mahirap noong una, kasi nahihiya akong i-approach yung mga empleyado namin. Yung iba naman kasi di ko naman ganun ka-close or kakilala. Kaya naman mejo shy ako. Pero nakabuo naman ako ng 11 na talents. Kaso mo noong araw ng photo shoot, meron sa mga Talents na nakalimutang mag suot ng business attire, yung isa nagkasakit, yung iba naman talagang ayaw na nila magparticipate. Syempre ang Emoterang Lola mo nagpapanic na. Para ba akong Pelican na nakatanaw sa dagat at sumisipat-sipat ng isda sa tubig, habang sinusuyod ko ng tingin ang work area ng mga Software Engineers namin; pinipili kung sino ang pwedeng maging modelo. Napansin ko, ang unang hinahanap ko eh yung mga nakapolo or yung nakabusiness attire na damit; pangalawa, kung mabait ba sya at pwedeng pakiusapan na magparticipate; pangatlo, magugustuhan ba sya ng photographer at director.

Sa awa naman ni Lord, nakaraos kami. Siguro inabot ng 2 oras ang piktyuran. At sa loob ng 2 oras na yun, kung ilang ulit yata akong sinumpa ng mga "talents" ko... hehehe.. Sa bawat "click" ng camer, ang madidinig mo - "Ms.Emotera, anu ba itong napasok ko"; sa bawat puna ng director na "ipaling mo yung mukha mo sa kaliwa" sa mga talents, sasagot ang talent ng - "Ms. Emotera, lagot ka sa akin mamaya" or ng "Ms. Emotera naman eh!"... at sa mga sandaling iyon, tawa ako ng tawa, hehhehe... ang sama ko ba? :-D kasi naaliw ako sa kanila, ang cute kaya nilang panoodin habang nagphoto shoot. Pero syempre kahit panu, may halong nahihiya din ako, at pinapalakas ko ang loob nila, "ok lang yan, exposure yan.."

Pero sa awa pa rin ni Lord eh di naman nila ako ginulpi or binugbog pagtapos ng photo shoot... hehehe.. di ko alam kung dahil pinamerienda naman namin sila or sadya lang na mababait ang mga empleyado namin :-)

BFF - Best Friends Forever

2009-09-07T02:49:00.000-07:00

May topak na naman ako. Yung BFF ko na nananahimik sa kabilang lupalop ng mundo, ginugulo ko. BFF? Best Friends Forever. Anu ba? Hehehe... Yan ang tawag nya sa amin. Noong una, nababaduyan ako. Pero ngayon, mejo carry ko na sya. Anyway, ang masasabi ko lang, adik ako. Para akong yung telenovela sa GMA na Adik Syo nila Jolina at Jennica. Isa akong certified emotera na..adik pa. Hayz... magkaroon ka ba ng BFF na kagaya ko, anung pakiramdam mo kaya? Sana lang, napagpasensyahan pa ako ng BFF ko kanina. Alam ko (saka sabi nya), kahit kailan di sya magagalit o makukulitan sa akin. Ang pakahulugan ko doon, lagi nya akong maiintindihan. Siguro kasi alam nyang napaka emosyonal kong tao. At luka-luka.

Nagugulumihan lang kasi ako. Sabi ko nga, ako ang may problema. Saka ko na i-share problema ko. Pero isang patunay na "disturbed" na naman ako eh ang mga pinag gagagawa ko maghapon -

- hindi ako kumain ng matinong pagkain. simula pa kagabi puro chips (chitchiria) ang kinain ko. sinimulan ko ng potato chips, pringles, piknik, pringles ulit and finally sponge crunch. wala akong grocery store sa kwarto ko. binili ko lahat yun kahapon, matapos ko manuod ng sine with my pamangkins.

- yun pa isa, wala sa budget ang panunuod ng sine (at higit sa lahat, ang mag grocery ng junk foods) pero lumabas pa din kami. isang paraan ng pang aliw sa sarili.

- gusto ko magpa-facial. kahit wala pa sa budget ulit. pwede pa namang makuha ng cream na pang exfoliate, pero pinaplano ko pa din ang magpafacial. next week na lang siguro.

- nilabas ko ulit ang mga books ko ni Walt Whitman. Tamang makata naman ako ngayon. Binalikan ang mga favorite poems ko.

- nilabas ang mga books ni Bob Ong. Bumili pala ako ng 2 books kahapon. Kumpleto na sana ako, kaso yung nawawalang book ni erap, di ko pa talaga makita kung nasaan.

- natapos ko basahin yung isang bagong libro ni Bob Ong na kakabili ko lang kahapon.

- nasa kwarto lang ako maghapon. lumalabas lang ako para jumingle at kumuha ng tubig. yung kwarto ko nga amoy pringles na sour cream onion. pero in fairness, naligo ako nung after lunch, hehehe... minsan kasi di ako naliligo pag walang pasok (ssshhhh.. secret yun..)

- at ngayon, nag uupdate ng blog na 'to na matagal ko ng indi napopostan. Naisip ko, dito ko na lang ibuhos ang lahat. Kaysa inaatat ko yung BFF ko na baka nauubusan na ng pasensya at pagmamahal sa akin (kunti na nga lang yung love eh, mawawala pa)

Mananahimik muna ako. Mag iisip na mag isa. Di na idadamay ang taong nananahimik at ginagawa ang lahat para maintindihan ako at para maparamdam sa akin na mahalaga ako sa buhay nya; kahit pa indi ako bahagi nito sa paraan na gusto ko. Atleast, bahagi pa din ako. Alam kong naroon ang pagmamahal; nandun yung effort para maparamdam yun. At malaki ang pasasalamat ko; at lalong humanga at napapamahal. Sana patuloy nya akong intindihin; patuloy na pagpasensyahan. Patuloy na mahalin, sa kabila ng kakulitan at kabaliwan.

The Emotera Is Back

2009-09-06T23:07:00.000-07:00

Inaamin ko, napabayaan ko na ang blog na ito. Guilty ako sa kaugalian ng Pinoy na hanggang simula lang. Eh kasi naman, mahirap yung araw-araw nag eemote ako! Kahit pa nga, araw-araw at gabi-gabi kong ginagawa ang pag eemote, di pa rin ako sanay hehehe... Ang ibig kong sabihin eh, mahirap isiwalat sa lahat ng pagkakataon ang nararamdaman mo, lalo pa nga at maselan na bagay or emosyon yun. And minsan, kailangan mo munang sarilinin, bago ka magkaroon ng lakas para i-share sa iba. Minsan pa nga, namimili ka din ng pagsheshare-ran. Kaya naman naisip ko, kahit indi pag eemote i-popost ko dito. Yung mga daily adventures ko sa buhay - in tagalog version nga lang. Mga adventures ko na sana, kapulutan ng aral or ng mabuting bagay, sa kabila ng mga emosyong siksik at liglig. Ganun po talaga ako - emosyonal na tao. At luka-luka pag minsan, ok! fine! parati na kung parati. Kagaya ngayon, nananahimik ang BFF ko, inaaatat ko ng pagiging emosyonal ko. Hayz... sana di sya naasar. Ibang kwento na yun. Saka na lang, antabayanan nyo na lng po hehehe (suspense.. para bumalik kayu ulit).

Anyway, abangan nyo na lang ang mga i-she-share kong experiences dito. Sana kahit panu, makatulong sa pagkatao nyo (wink, wink)

Insekyur na Emotera

2009-09-06T23:03:00.000-07:00

Noong Biyernes, maaga kammi nag out sa office ng kasama kong si Yatot (yun ang tawag namin sa kanya kasi payat sya, pero in fairness, sexy ang bruha kahit payat). Mejo unusual para sa aming dalawa ang umuwi ng maaga; kaya naman nung nakita kami ni kuya guard na pauwi na, indi sya makapaniwala. At feeling ko pa gusto nya kaming tanungin kung sigurado ba kaming mag out na kami. Ang sabi ko na lang, manunuod kasi kami ng sine. Kikitain namin sa trinomma yung isang opismeyt naming si Cute na galing sa Makati. Sa totoo lang, late na nga yung alis namin nay un; nagagalit na nga si Cute kasi wala na kaming aabutang palabas. At dahil nga late na kami nakalabas ng opis, matrapik pa dahil malapit kami sa Central Avenue kung nasaan yung Cenral Church ng Iglesia ni Kristo (na naparaming saksakyan at tao sa paligid, na nakikiramay), at umuulan pa; ang ending naming, halos isang oras kami sa byahe mula opis papunta sa Trinoma. Si Cute, nagdesisyon na, kakain na lang daw kami. Nabugnot na sya kasi ang dami daw tao sa mall, may concert ata. Noong huli, nalaman namin na natakot pala sya kaya sya lumabas na ng mall, dahil nagtatalunan daw ang mga tao, pakiramdam nya maguguho ang mall.

Anyway, namili na nga si Cute ng kainan, sa Dencio’s. At sya na din ang nag order, sobrang tagal namin. Pero panalo yung order ni Cute, nakarating na kami at lahat sa resto wala pa din ang order nya. Nung pagka follow up nya, mga ilang minutes pa ulit bago dumating. Kumain kami ng inihaw na pusit na may palaman na sibuyas at kamatis sa loob, pork sisig, at sinigang na bangus. Sarap di ba, hehe… Tapos si Cute nag order ng beer nya. Di sana ako iinom kasi bawal na sa akin (masyado kong minadali mareach ang quota ko sa pag inom ng alak) pero dahil si Yatot ay di rin iinom dahil di ako iinom, uminom na din ako, hehehe… Saka busog naman ako eh (palusot pa). Masama sa akin ang uminom ng gutom, ikakamatay ko na yun promise.

Madaming tao doon sa resto. Siguro dahil Friday, umuulan, matrapik. Matagal-tagal na din akong di nagagawi sa mga ganung lugar (ibig sabihin matagal-tagal na din akong di nainom ng alak). Iba’t-ibang klase yung tao. Meron akong napansing grupo ng mga babae. Magaganda sila, mapuputi, yung isa artista pa. Itinuro ko kay Yatot kaso di nya kilala, di nya yata naabutan yun (sobrang tanda ko na ba?).

Noon ko lang ulit naramdaman yung naramdaman kong inferiority nung high school ako. Nanliit ako sa upuan. Lumipad ang isip at pansamantalang nawalan ng tiwala sa sarili. Napansin ata ako ni Yatot. Buong tapang ko naming inamin, na nanliliit ako sa mga nakikita ko. Na-iinsecure ako. Nagtaka sya. Alam kong tatanungin nya – Baket??? Kahit panu kilala na ni Yatot ang personalidad ko. Kaya siguro nagulat sya – ikaw? Maiinsecure? Baket?? Sabi nya, naiinsecure lang sya pag kasali sa sitwasyon ang boypren nya. Eh ganun naman talaga. Kaya ako nanliliit kasi napapaligiran ako ng mga babaeng kamukha ng mga tipong babae ng lalaking mahal ko. Maputi. Maganda. Sophisticated ang dating. Malaki ang balakang (na talaga naming wala ako). Malaki boobs (ahem!). Sexy ang dating. Kakainis di ba.

Ewan ko ba. Pag nakakakita ako ng babae na tipo ng lalaking tinatangi ko, naiinsecure ako at nalulungkot. Naisip ko bakit nga ba indi ako ganun manamit? Bakit ba indi ako ganun kumilos? Bakit nga ba wala akong appeal? (kahit man lang sa kanya). Hayz… naalala ko pa, ang comment nya sa akin – “You are too nice”. Eh bakit nga ba indi ako nagging not too nice? Anu ba yung “too nice”? Saan ako naging “too nice”? Pwede naman akong maging naughty at too naughty kung gusto nya. Sana sinabi nya di ba? Hehehe…

Piktyuran with Lanie

2009-08-23T03:12:00.001-07:00

Share ko lang pictures namin ni Lanie kaninang hapon sa bahay ng Tito ko. Actually, dapat mag papafacial kaming dalawa. Eh kaso hapon na kami nagkita, naka pramis ako sa Tito ko na pupunta ako sa bahay nila ulit ngayon, para mag ingay at pumalaghoy ng todo.. at nagsama pa ako ng bak-up songer ko, si Lanie. Nagpunta muna kami sa parlor, nagpalinis ng kuko sa paa, bago kami tumuloy sa bahay nila Tito. Sempre nagpakabusog muna kami bago kami nag magic sing. Kaso mo, may bisita si Tito sa baba ng bahay, mga pamangkin nya sa side nya. Yung Tito ko kasing toh eh asawa ng Tita ko na kapatid ng Nanay ko. Si Tita na kapatid ni Mommy eh kasama na ni Lord sa heaven. Kaya si Tito byudo na. May dalawa syang anak, yung mga pinsan ko. Yung isa nasa isteyts na; yung isa dito lang. Si Tito eh actually nagbabakasyon lang dito, may inayos syang mga bagay-bagay na kailangan ng face-value hehehe... namimiss ata sya nung mga tao dun sa Government Agency na may "atraso" sa kanya. Anywei, paalis na si Tito this week, kaya naman halos every weekend at nitong mga holidays eh invited ako sa house nila. At ayaw ako pauwiin! Gusto akong mag sleep over... feeling nasa states pa din si Tito... whehehe... O? Malinaw na ba? Gud...

Mabalik tayu sa piktyurs namin ni Lanie na friend ko.. (di ko na explain ha, hahaba lang ulit, read nyo na lang ito to know more about my fren Lanie).

Ito ang tinatawag daw na wacky picture. Nung pinakita ko 'to sa pamangkin kong 2nd year college, ang sabi nya, "Tita para kayung mga high school!". Di ba? Mukha kaming mga high school na may topak hehehe... Actually, wala naman talaga nabago sa kakulitan naming dalawa ni Lanie. Nung high school pa kami, mga baliw na talaga kaming dalawa. May pagkakataon pa na maghapon na kaming magkasama sa galaan, tapos pag dating namin sa kanya-kanyang bahay, nag uusap naman kami sa telepono hanggang alas dos ng madaling araw. Di kami masyadong close di ba? At di rin kami masyado nag spend ng time together. Kaya naman pag nagkikita kami, parang wala ng bukas. Nagagalit na nga sa akin ang boypren nya eh, whehehe.... kasi parang wala na daw bukas kung lumabas kaming dalawa ni Lanie.

Eto naman. Yung solo piktyur ko, sabi ni Lanie, yun daw ang mga itsura or pose ng mga grade 1 pag pinipiktyuran ng pang ID nila. Kulang pa nga yan eh, dapat naka pig tail pa ako, kaso wala kami panali sa buhok. Yung second piktyur, na kaming dalawa ang magkasama, yun naman daw ang itsura ng mga grade 4 pag nagpapapiktyur, whehehe... adik noh? :-D

Nasa Bahay.. Di Pumasok

2009-07-05T19:39:00.000-07:00

Kagabi ko pa naiisip na 'wag pumasok sa office ngayon. Eto na nga, di na ako pumasok. Sabi ko masama ang pakiramdam ko, na totoo naman. Mejo mabigat ang katawan ko today, at mejo meron talagang masamang pakiramdam inside. Pisikal at emosyonal na sakit. Inaaatake ako ng emotitis ko, kagabi pa. Eto yung something na pwede ko namang labanan, but i chose not to. Siguro kasi pagod na din ako. Kailangan ko din siguro ng pahinga. Kaya instead na labanan ko, hinayaan ko lang na mag "take over" sya.

Parang ganun ka simple di ba. Parang ang simple lang ng eksplanasyon ng nararamdaman ko ngayon. Sana nga ganun lang sa tunay na buhay. Kaso indi. Its more complicated than the words I used to describe it.

Linggo, June 28

2009-06-30T07:16:00.000-07:00

Hindi na sana ako mag oopen ng netbook ko, plano ko talaga matulog ng maaga ngayong gabi. Gusto ko pa nga sanang manuod ng Kapuso Anniversary Celebration, pero sabi ko ‘wag na lang kasi nga baka antukin ako sa office bukas. Lunes pa naman. At isa pa, madami akong dapat tapusin, bawal topakin sa office. Last week, mejo wala na ako sa mood pagpasok ng Martes pa lang. Pinilit kong ‘wag masyado mag paapekto kasi nga dami akong kailangang tapusin, kaso “it got me”. At pakiramdam ko, hanggang ngayong weekend dala ko pa din sya. Kahit nga nung Friday na nanunuod kami ng transformers, iniisip ko pa din. Pumapasok sya sa isip ko habang pinapanuod kong makipaglaban si Optimus Prime para ipagtanggol si Sam. Pambihira ang epekto sa akin ano? Hehe.. di ko nga din maintindihan eh kung bakit ganun na lang. Siguro kasi nagsama-sama na sya, nag patong-patong na. Anyway, ang plano kong matulog ng maaga, obviously eh indi ko natupad. Paano naman, yung kapitbahay naming, may party. Sabi ng kasambahay naming bininyagan daw ang apo. May videoke sila. At sa buong maghapon, mahigit 10 beses ko na ata narinig kinanta yung My Love Will See You Through ni Marco Sison. Okay lang sana kung iba-ibang tao ang kumakanta, kaso mo… iisang boses lang ang nadidinig kong kumakanta nung kantang yun!!! Hallerrrr! Di ko alam kung nagpapractice sya sa amateur contest. At ngayon-ngayon lang, bago ako mag netbook, kumanta ulit sya. Patawarin! Kaya naman, sabi ko, magsusulat na lang ako, kaysa tumunganga ako sa madilim kong kwarto at pakinggan yung kanta ni Marco Sison.

Madami din kasi akong gustong isulat at ishare sa blog ko. Kaso di ko alam kung anung uunahin ko. Saka yung iba, alanganin akong ikwento. Masyadong personal. Nahihiya ako, hehe.. meron pa din ako nun kahit kunti.

Simulan ko sa mga random thoughts ko –

Nung Sabado, habang nanunuod akong Eat Bulaga, anu kaya lumapit ako kay Allan K; humingi ako ng break. Kasi nakakatawa naman ako eh. Nakakatawa daw ako kahit indi ako nagpapatawa. Yun ang sabi ng officemates ko. Minsan nga seryoso ako pero tinatawanan nila ako. Labo noh. Hehehe… Naisip ko lang na sabihin kay Allan K, “pwede mo ba akong i-guest sa Klown? Kunwari iinterview-hin mo ako. Sasagot lang ako ng normal.” Kasi sa office, normal ako sumagot at magsalita pero tinatawanan nila ako. Labo talaga noh. Naisip ko tuloy, baka akala ko normal ako.ngiiiii…. sabi ko na nga ba di ako normal. Hays…

Tapos naisip kong bumili ng almonds. Kaso wala sa palengke. Sosyal kasing mani yun eh. Kaya naman, wait ako ng sweldo para makatakbo sa supermarket at bibili ako ng almonds.

May interview ako dapat nung Saturday. Kaso masama pakiramdam ko, kay nagtext ako at nagparesched. Pumayag naman. Nag aapply kasi ako ng part time job eh. Kailangang rumaket. Kulang ang kinikita. Pansin nyo, kailangan ko pang mag antay ng sweldo para lang makabili ng almonds… pathetic anu. Well, ganyan talaga ang mga hamak na empleyado lamang. Di ako kagaya ng iba na kumikita ng trentamil sa isang buwan tapos wala namang ginawa kung di mag internet, mag merienda minu-minuto at magkunwaring busy sila. Mas pathetic ‘ata yung ganun.
Nanuod lang ako ng TV maghapon. Kapag ang palabas ay yung mga tourist spots sa Pinas at sa ibang bansa, nililipat ko. Nalulungkot lang ako eh. Frustrated traveler ako. Huhuhu… at isa pa, it brings back memories… and more frustrations.

Kaninang tanghali gusto ko ng Maling.. yung luncheon meat. Nakaamoy ako nung niluluto sa tapat na tindahan… sabi ko amoy Maling…sabi ng Nanay ko baliw daw ako, di daw Maling yung niluluto, turon! Magkasing amoy ba ang Maling at turon? Ewan ko ba!? Labo ng ilong ko noh? Hehehe…

Uy, tumahimik na ang kapit bahay namin. Sleep na nga ako. Tama na muna sa mga crazy thoughts ko. Dami pa yan. Yung iba kasi iisipin ko pa kung i-share ko senyo.

Babush! Habang tahimik na ang kapit bahay namin.

Nakuh! Di pa pala!!!! O syet! Namili lang yata ng kanta. Monaliza na ang kinakanta nya, Syet.

Pero babay na ako. Nyt!

Maskara at Kalasag

2009-06-11T07:12:00.000-07:00

Sa sobrang pagod, di na nya namalayan panu sya nakatulog. Bigla na lang syang napabalikwas, sinilip ang oras, alas singko ng umaga. Maaga pa. Pwede pang mag inin sa kama. Habang tinatantya ang sarili kung babangon na ba o babalik sa pag tulog, namutawi ang panalangin sa isipan nya. Nagpasalamat sa panibagong araw at pag asa na ibinigay ulit sa kanya ng Panginoon. Pinagpasalamat din ang pamilya at humiling na naway parating patnubayan at ilayo sa kapahamakan. Naalala nya ang taong pinakatatangi at pinakamamahal. Ilang sandali syang natigilan, sinubukang pigilan ang pagdaloy ng mga alala ng nakaraan. Pagkatapos nun, binulong sa Maykapal, "hangad ko ang kaligayahan nya". Pinilit nyang matulog ulit, kaya lang ang matinding emosyon na dulot ng alaala ng nakaraan ay ganap ng nilamon ang antok nya.

Nagdesisyon syang maghanda na para sa pagpasok sa opisina. Alam nya sa sarili nya na ang araw na ito ay magiging mahaba. Ang hangin sa paligid nya ay may dalang kalungkutan. Kailangan nyang labanan yun, kung gusto nyang marami syang matapos sa opisina. Baka sakali sa pagligo nya, sumama sa tubig yung masamang hangin na kumapit sa katawan nya. Ang kaso mo, lalo yatang lumala. Pagkatapos nyang maligo, naupo sya sa gilid ng kama. Tahimik na nag iisip. Basa pa ang buhok na may maliliit na patak na tumutulo sa kanyang mukha at leeg. Di nya namalayan, luha na pala yung mainit na tubig na gumuguhit sa kanyang pisngi. Kasabay ng pagdaloy ng luha nya, naramdaman nya ang matinding pagod. Pagod ng katawan, ng isip at ng puso.

Pagod ng katawan. Masyadong madaming trabaho ngayon sa opisina. Pati ang resistensya ng katawan nya ay indi na makaya, indi kagaya dati. Pagod ng isip at puso. Pilit nyang tinatago ang kahinaan at kalungkutan. Sa pagtatago na iyon akala nya mas madaling mawawala ang sakit ng damdamin. Akala nya mas madaling maghihilom ang sugat. Hindi pala. Mali sya. Sa pagpilit nyang maging matatag, nakakapagod pala. Pakiramdam nyang malapit na syang sumuko. Pansamantala, tinanggal nya ang nakangiting maskara, hinubad ang kalasag at inilabas ang matinding emosyon na matagal na din nyang kinubli. Sa bawat patak ng luha nya, kalakip ang panalangin. Ilang sandali pa, unti-unti, bumabalik na ang sigla. Kailangan na nyang isuot muli ang maskara at kalasag. Kailangan na nya ulit harapin ang giyera ng kanyang buhay.

Sweldo Na!

2009-06-11T06:35:00.000-07:00

Swelduhan na naman. Excited na malungkot ako. Excited kasi may sweldo na, malungkot kasi dadaan lang sa palad ko ang sweldo ko, hayz.. Pag minsan nagtatagal naman sya sa wallet ko ng isang magdamag; or pag halimbawa umaga pa lang ay nakawithdraw na ako, syempre maghapon at magdamag syang nakituloy sa wallet ko. Ngayon, pag halimbawang sa gabi na pag uwi ko gising pa nanay ko, malamang indi na sya aabutin ng umaga sa wallet ko - so one day lang syang nanuluyan dun, hehehe... Minsan naman nagtatagal din naman sya ng more than a day; pero mas madalas na ganyan ang drama ng sweldo ko at wallet ko. Opps, weyt a minute kapeng mainit, di ako nagrereklamo ha. Kahit panu naman tanggap ko nang ganun ang drama ng buhay ko. Siguro pag nanalo ako sa lotto saka lang sya maiiba, kaso ang problema di ako nataya ng lotto. Naishe-share ko lang naman sa inyo (at sa tingin ko, indi lang ako nag iisang ganito sa mundong ibabaw).

Kagaya ngayong gabi. Nagsweldo na kami. Masaya ako kasi yung ibang opis meyt ko wala pa hehehe... ako meron na. Nabibilang ako sa mga favorite child hehehe... chika lang. Mangyari kasi nalipat nga ako sa opis namin sa QC, eh iba ang proseso ng payroll dun, kaya kami nauuna. Anyway, syempre kunwari excited ako sa pagcheck sa ATM, kahit pa nga alam ko na kung magkano ang laman ng ATM ko. Nagulat pa daw ako kunwari - "uy, may sweldo na!". Isip ako kung magkano kukunin ko muna, ayaw ko kung lahat, baka sakali mangitlog yung perang ititira ko sa ATM ko. Pagka kuha ko ng pera, pakiramdam ko isa akong magandang bulaklak na pinagkakaguluhan ng bubuyog. YUng bubuyog eh yung mga bayarin ko; na imagine kong lumilipad lipad sila sa paligid ko. Hanggang sa unti-unti akong nawawalan ng bango, kasi nasighot na lahat ng bubuyog. Pinipilit kong wag muna sila isipin (ang mga bayarin); kaso mo di pwede deadmahin.

Pagdating sa bahay, di ko napigilan sarili ko. Syempre nag emote ako sa nanay ko. Wala lang feel ko lang mag emote sa kanya na indi mag sound like nagrereklamo ako. Parang warning lang na ako ay hikahos at mejo dama ko sya ngayon, feel na feel ko. Panu naman nagkasabay sabay ang gastos ko at bayarin. Nagpagamot pa ako. Ang mahal ng gamot, huhuhu... pag naaalala ko lalong sumasakit ang tyan ko. Mukha namang naintindihan ni Mama, kasi di sya nag cry (ma-drama kasi nanay ko eh, parang ako, hehehe...) at infairness, di siya nagalit. Nakaraos ako ng emote pero naubos pa din pera ko, hahaha... pero oks lang. Yun naman ang purpose ng pera. Kanina lang talagang "it really got into me". Siguro kasi nakadagdag yung panibagong gagawing gastos bukas - mamimili na ng school supplies.

Mabuti na lang din kahit panu may iba pa akong pinagkakakitaan - etong mga blogs ko, saka yung sideline kong Natasha, Avon at Milk & Co. Hehehe.. i-advertise daw ba :-) Meron din akong celphone loads. Hehehe... Mahirap talaga ang buhay ngayon. Lalo na siguro sa mga mag asawa na nagsisimula pa lang. Minsan tuloy naisip ko, baka kaya di pa ako makapag asawa kasi kailangan pa ako ng pamilya ko. Mahirap na syempre kung married na ako. Hayz... kUng anuman plano ni Lord.. accept ko lang :-)

-Unang Naki-Emote-

Anak Ni Kulapo

Busyhan Daw Si Reyapot

2009-06-09T06:25:00.000-07:00

Hayz.. kapagod the day that was. Indi lang physically ha, pati mentally at emotionally na din nung later part of the day. Umaga pa lang mejo antuk pa din ako, masakit pa mata ko. Di ko maintindihan kung baket. Di naman ako umiyak the night before, hehehe... kasi I was too tired para mag emote pa. Actually, parang last week pa ako tired. Mejo kapagod nga ang byahe sa bagong opis namin sa QC. Kaya nakakamiss din ang mag report sa Makati. Ang daming nangyayari ngayon sa opis. Hmmm.. kung sabagay madami naman talagang nangyayari sa opis simula pa, siguro ngayon kaya parang "feel" ko ang kaguluhan kasi nga galing ako sa bakasyon. Bumabalik na ako sa realidad...unti-unti. At tinatalaban na ako ng pagod.

Sa maghapon, kung ikukumpara ko sa handaan, napakadaming putahe kong tinikman. Mula sa simpleng pagbabasa ng emails, hanggang sa pakikipag usap sa isang opismeyt ko na talaga namang pinadudugo ang utak ko sa pag analyze ng proseso...hayz to the max. Halos sabunutan ko na yung ulo ko (kung katabi ko nga lang yung ka-miting ko eh baka pati sya nakalkal ko na din ang buhok) para lang maintindihan at makapag isip pa ng iba't ibang scenarios. Nakakahiya naman syempre sa opismeyt ko kung indi ko ayusin ang pag iisip ko at kung dadaanin ko lang sa pagpapacute. Kasi naman sya ang mananagot din sa kinauukulan pag mali ang kinalabasan ng ginagawa nya dahil sa maling input ko, whehehe....

Tapos may training pa kaninang umaga... na akala ko tapos na. Pag dating ng hapon, nakita ko yung trainor, syempre naalala ko yung tanung ko... kaya ayun, may extension. Nung bandang hapon naman, eh may mga rush na requests sa opis, buti na lang may kasama akong mawindang nung mga sandaling iyon. Kahit panu, nadadaan sa biruan ang pagod (at inis, dahil sa indi mo maintindihan kung anu ang uunahin mo - ang rush ba or ang urgent or ang now na! hehehe...), nakaraos naman kami.

Kaso, eto ang bawe, "tara kain tayo mc do!"... patay ang diet... pati ang budget whehehe... Sa McDo, usapang emosyonal naman ang drama namin ng opismeyt ko. May "sharing" kami, hehehe... Nung una, sya ang nagshare. Usapang puso. Nung nagtagal. Wala na kami mapag usapan, kaya naisip ko i-share sa kanya yung akin. Ayaw ko nga sana, kasi naisip ko habang pinag uusapan, lalong di mo maialis sa isip mo eh. At saka pakiramdam ko malulungkot na naman ako pag ikwento ko pa ulit. Parang mas mabuting ako na lang ang nakakaalam. Kaso, katulad ng opismeyt ko, di ko natiis. Di ko kayang sarilinin lang. So..kwento ang lola mo. Ayun, awa ng Diyos di naman ako naiyak..at in fairness, di na ako masyadong malungkot habang kinukwento ko sa kanya.

At ang ending nga ng araw na ito eh yung nakapagpapadugo ng utak na session ko sa opismeyt kong may inaayos na sistema para sa aming groups. Buti na lang matiyaga din syang nagpapaliwanag.. hehehe..

Anu naman kaya ang mangyayari bukas? Ay isa pa palang kaguluhan kanina, di ko maintindihan kung saan na ako magrereport bukas - Makati or QC? May meeting dito..may bisita dun... saan po ba ako ate? hehehe... Nitong nakakaraang araw, kasama pa ito sa kaguluhan ng buhay ko, hehehe... sa umaga kailangan ko pang i-remind ang sarili ko kung anung jip ang sasakyan ko kasi baka mapunta ako sa ibang opis! Hehehe... kaaliw di ba :-)

Idol Ko Si Buraot

2009-06-07T05:14:00.000-07:00

Kakabasa ko lang ng isang post ni Buraot. As usual, naka-relate na naman ako. Si Buraot nga pala ay isang fren ko sa blogsphere.. kuya kung ituring ko sya. Fan na fan ako ng blog nyang I am Buraot. Mangyari kasi sobrang nakakarelate ako sa mga posts nya. At napakagaling nya sumulat ng ingles, grabe... pati tagalog din, kasi my mga blogs din syang tagalog. Anywei, natuwa lang din ako sa nabasa ko. Actually, kapag nagbabasa ako ng mga posts nya eh kakaiba ang pakiramdam. Natutuwa ako, kasi nakakarelate ako sa mga posts nya. Naisip ko, indi pala ako nag iisang emotera... hehehe... Si kuya emotera din, pero dahil magaling nga syang magsulat, sossy na emotera sya.. este emotero pala... kasi kuya sya eh :-)

Nakikita ko at nararamdaman ko sa mga posts nya, na siya din ay in search for answers. Pero di lang sya nagpapahalata, hehehe.. parang ako.. Pero minsan, obvious ata ako na walang kamalay-malay sa mga pinaggagagawa ko sa buhay ko. Si Kuya magaling talaga syang magsulat. Naeexpress nya ng todo ang nasa isip at kalooban nya in a very good and creative way. Indi ka lang mabibighani sa lalim ng pinang gagalingan nya... e-elib ka pa sa vocabulary nya at sa pamamaraan nya ng pag sulat. Gusto ko sana ganun ako. Pero simula't sapul, di ko magawa yun. Dagdagan pa ng kawalan ko ng tiwala sa sarili ko. Maniwala man kayu or indi.. nung college ako, nuknukan ako ng mahiyain at sobrang ober na wala akong tiwala sa sarili kong kakayahan. Na-culture shock ako nung pumasok ako sa uste nun. Para ba akong promdi na sinabak sa citi. Ngayong nagwork na lang ako, saka ako mejo nagkaroon ng kumpyansa sa sarili ko. Pero sabi pa din nung isang matalik kong kaibigan na opismeyt ko ngayon, minsan daw para akong tanga. Kasi di ko daw na-re-realize ang mga accomplishments ko.. ha? anu daw? meron daw ako nun...at madami "DAW". Indi po ako nagpapaka humble ha.. kasi sa tunay lng, ang sinasabi nyang accomplishments ko eh di ko ma-consider na ganun... kasi trabaho ko yun eh... expected sa akin na gawin ko yun... di ba? Eh basta..

Mabalik tyu kay Buraot. YUn nga... hapi ako kasi meron pang iba out there na may sentimental side pa at di sila nahihiyang i-share yun... di nga lng sentimyento eh, pati yung malawak nyang pag iisip at pang unawa :-)

Sana ako din, magkaroon ng kakayahan na mai-express yung sentimyento ko at pag iisip sa creative at magandang paraan...

Kuya, sulat ka pa ng madami ha :-)

Tuyo Nang Damdamin

2009-05-14T21:14:00.000-07:00

Syempre indi papahuli ang EMOTERA sa mga favorite songs nya. Kaya naman, magkakaroon din ako ng mga posts ng mga titik ng awit na favorite ko, pero yung mga tagalog lang ang nandito, or yung tinatawag nating OPM. Kasi yung mga ingles ko na favorite songs ay nasa ibang blogs ko. Yung mga english songs na favorite ko at special sa akin ay pwede nyong makita sa My Life's Collection at sa Fragments of Thoughts..a Piece of Life.

Eto ang aking buena mano - Tuyo Nang Damdamin ng APO Hiking Society.

MINSAN KAHIT NA PILITIN MONG UMINIT ANG DAMDAMIN
DI SIYA SUSUNOD, AT DI MAGLALAMBING
MINSAN DI MO NA MAPIGIL MAPANSIN
NA TALAGANG WALA NANG NAIIWAN NA PAGMAMAHAL

AT KAHIT NA ANONG GAWIN
DI MO NA MAPILIT AT MADAYA
AMININ SA SARILI MO
NA WALA KA NG MABUBUGA

PARANG ‘SANG KANDILA NA NAGDADALA
NG ILAW AT LIWANAG
NAUUBOS RIN SA MAGDAMAG

DI NA MADAIG O MABALIK ANG DATING MATAMIS NA KAHAPON
PILITIN MA’Y TUYO NA’NG DAMDAMIN

Lumang Tula

2009-05-13T21:26:00.000-07:00

Nakita ko 'to sa aking draft folder ng aking email. And petsa - July 10, 2007. Hehehe... mag dadalawang taon na pala sya. Iniisip ko ngayon tuloy, kung anu bang nangyari nung mga panahon na yun at naisulat ko ang tulang ito. Mamaya ko na lang iisiping mabuti. Siningit ko lang na magpost ngayon kasi lunch time :-)

Ang lapit mo, abot kamay na kita
Pero di kta mahawakan
Katabi na kita
Pero di kita mayakap

Pigil ang bawat pagnanasa
Na mahagkan ka
Pigil ang damdamin
Di masabing mahal kita

Di ko yata kaya
Sobrang sakit ang nadarama
Nangugulila, kahit katabi kita
Marahil mas mabuti pa
Na malayo ka
Na hindi kita katabi
Mas konti ang sakit
Sa konting pag luha ko lang
Naiibsan ang pagkasabik

Mahirap pigilin ang damdamin
Mahirap maging manhid sa bawat pagkakataon
At mahirap mag tiis sa bawat sandali

Emote Muna Bago Matulog

2009-05-03T06:42:00.000-07:00

Tatlong araw na walang pasok. Dapat bakasyon ako simula bukas hanggang sa Biyernes; pero nag request ako na i-postpone muna (yes, dedicated sa work - Akala nyo lang yun!), panu kasi mejo dami din akong pending na work; kailangang tapusin bago magrelaks. At isa pa, ayaw kong indi maging busy; kailangan kong maging busy.

Sabi ko sa isang blog ko, ang kalungkutan ay palayo na sa akin. Hindi na ako malungkot. Pero... di rin pala ako masaya. Anung pakiramdam ko? Hmmm... di ko din alam kung anung tawag dito. Manhid? Minsan masungit ako... ok fine.. parati akong masungit, lalo pag nasa bahay. Nagkataon pa eh meron ako, kaya naman ang mood swings ng babaylan, sobrang nagwawala... parang unggoy na inagawan ng saging kaya nagwala.

Napansin ko din. Hindi na nga ako umiiyak. Di ko alam kung dahil nga ba indi na ako malungkot? Or naubos na ang luha ko? Or dahil nga wala na akong pakiramdam?

Pero kanina, nung may nakita ako sa TV, nakapagpaalala sa akin ng isang bagay..nainis ako. Siguro indi pa naman ako ganun ka-manhid. Saka kanina, kausap ko yung kaibigan ko, may tinanung sya, nakaramdam ako ng galit. Indi pa din ako manhid.

Pero (ulit) may kakaiba pa din sa akin. Maaaring indi na nga ako malungkot, pero merong isang bagay na nawala din sa akin. Merong isang bagay na nabago sa akin. Indi ko matukoy kung ano, pero nararamdaman kong indi AKO ito. May kulang sa AKO.

Mamaya bago ako matulog, may babasahin ako. Baka sakali, dun ko makita yung sagot sa tanung ko.

I'm Back Here

2009-04-26T03:20:00.000-07:00

Akalain mo, mag iisang buwan na pala akong indi nakakapag emote dito. Indi dahil sa walang ka-emote-emote na nangyayari sa buhay ko sa nakalipas na isang buwan. Sa totoo lang, ang dami!!! Sa sobrang dami, halos maloka ang Babaylan na babaitang ito... kung alam nyo lang. Dangan nga lamang, indi ko naman pwedeng i-post dito yung mga sinasabi kong sandamakmak na pangyayaring yun na nakapag paikot ng puwet ko, nakapag paikot ng toyo ko sa utak (kaya lalong lumapot), at ang nakapagdurog ng puso kong tagpi-tagpi na nga. Hayz....

Anyway, kahit panu naman na eh nakakasulat na ako. At actually! Indi pa nga tapos ang mga kabanata ng torture sa puso ko. Meron pa din... at sa aking palagay, matatagalan bago mawala yun... Mejo nadurog ng husto eh, baka nga may nawala pang piraso... kaya possible na indi na mabuo. Mabuo man, madaming bakas ng peklat at possibleng may butas. Baka kailangan na ding palitan pag nag laon. Pero sa palagay, sa panahong iyon, mananatili itong manhid. Baka nga mas makaigi yun - deadma, in other words.

Pasensya na, kung di ko maipamahagi ang istorya ko... masyadong personal. Abangan nyo na lang sa MMK sa channel 2 or sa Dear Friend sa channel 7.

Emoterang Signature

2009-03-28T01:37:00.000-07:00

Ang ganda ng signature ko di ba? Hehehe.. Emoterang-emotera ang mga letra, nagpapapadjak pa... meron ding parang kinakagat ng langgam sa wetpu... na indi mapakali.. hehehe... Galing yan sa glitter-graphics.com.

Ang taray noh!!??

atake

2009-03-25T08:21:00.000-07:00

pambihira. inaatake na naman ako. madami akong tanung syo. kaso di ko naman maitanung; bakit ko pa itatanong? wala naman na akong magagawa tungkol dun; indi ko na din naman mababago. at ayaw ko din namang baguhin ng ako lang; gusto ikaw din; kusa mo; di pilit; galing sa puso.

masaya ako kasi nakaalala ka. at may bonus pa! pero, nung nanuot na sa akin yung mga sinabi mo, bigla akong nabalisa. eto na. sabi ko na nga ba. pambihira talaga. inaatake na naman ako. naisip ko tuloy, baka mas nakabuti pa, na indi ka nakaalala. baka mas mabuti pa na indi ko alam. sabi nga nila, pag indi mo alam, di ka masasaktan. natatakot ako. panu kung mangyari ulit yung dati? di ko na ata kakayanin ulit yun. baka ika-wala ko na.

inaatake na naman ako. anu bang dahilan mo? bakit mo ginagawa ito? ngayon ko naiisip, at kahit panu eh eto na ata ang patunay na madamot ka nga pala talaga. kadamutan na pwedeng ang dahilan ay sobrang pagmamahal o di kaya naman eh sadyang madamot ka lang at sarili mo lang ang iniisip mo. yung ang isang bagay pa na kailangan kong alamin. at tiyak ko, matatagalan bago ko makuha ang tunay na kasagutan.

hay... anu ba talaga? pilitin ko mang ituring na simpleng bagay lang ang lahat, indi ko magawa. Nahihirapan ako. Pakiramdam ko, nawawala ang pagkatao ko kapag ituturing kong simple lang ang bagay na iniisip ko. Indi ako AKO. Eh gusto ko pa naman yung AKO...

o eh di paano? ganun na lang? dito na lang muna. sa ngayon, gusto kong matulog ng mahaba.. pag gising ko, sana, matapang na ako... at kaya ko na harapin lahat.. kahit na anung atake pa sapitin ko.

Kaduwagan nga ba?

2009-03-23T02:35:00.000-07:00

Duwag pala ako. Yun ang naiisip ko ngayon. Nalilito ako. Eto yung matagal ko ng dasal. Indi man eksaktong eksakto, pero kahit paano eh sapul. Noong una excited ako. Totoo ba ito? Maka ilang ulit akong nag tanung. At iisa ang sagot - Oo.

Dalawa ang nasagot ng tugon na natanggap ko. Sino ba naman ang di matutuwa dun? Kaya lang. Nung nagtagal, habang unti-unting nanunuot sa laman at buto ko yung mga tugon na yun, meron akong naisip na indi man lang sumagi sa unang pagkakataon pa lang. Marahil nabulag ako ng kasiyahan. May kapalit pala ang mga tugon na yun. At indi madaling ibigay ang mga kapalit. Akala ko lang madali lang, yun pala mali ako. At ngayon nga, naduduwag ako.

Kung susuriin kong mabuti. Indi naman sa kapalit ako naduduwag. Ang dahilan kung bakit ako naduduwag ay... dahil alam kong mahina ako. Na sa pag tanggap ko ng tugon na yun, alam kong inilalantad ko na naman ang sarili ko sa giyera. Para akong sundalo na sumugod sa giyera na alam kong 50/50 ang chance kong manalo. Para akong sundalo na sumugod na may dalang baril pero walang sapat na bala para lumaban ng matagalan. Na alam kong darating ang pagkakataong mauubos ang bala ko at susuko din ako. Yun ang kinakatakot ko, ang sumuko. Hayzz.. bakit ba napaka hirap ng buhay. Napaka hirap mabuhay. Buti pa minsan ang mga bata. Minsan gusto kong ibalik yung ka-inosentehan ko.

Sa ngayon, malilito ang isip ko. May tinig na nagsasabi na ituloy ko, at wag alisin sa isip na ang pagsugod ko sa giyera eh ginagawa ko para sa sarili ko at indi para kanino pa man. May tinig din namang nagsasabi na, eto na ang pagkakataon ko para matakasan ang giyerang matagal ko ng pinagsasalihan. Na ito na din ang mag puputol ng kung anumang takot na nararamdaman ko.

Ayan, ngayon ngayon lang... may isang epal na boses na naman ang nagsalita. Bakit ko daw hahayaan na lang? Gusto ko ba daw na parati kong maisip ang mga possibleng mangyari or nangyari kung indi ako naduwag?

Oh syet! Pambihira!

"Malaya Ka Na"

2009-03-13T08:43:00.000-07:00

Kanina, umiiyak yung isang kaibigan ko sa office. Tinanung ko sya, bakit sya umiiyak. May pinabasa syang sulat sa akin, galing sa isang "old friend". Ang mensahe ng sulat - "malaya ka na".

Tinanung ko ulit sya kung bakit sya umiiyak. Kasi ang mensaheng "malaya ka na" ay isang masayang mensahe, di ba? Sino ba ang ayaw na maging "malaya".

Ang sabi nya, nalulungkot daw sya. Oo, hiniling nya ang kalayaan nya. Kaso, kung tama ang intindi ko sa kanya, malungkot sya kasi yung kalayaan na binigay sa kanya eh napag decision-nan nung nagbigay na mali ang intindi kung bakit nya hiniling na maging malaya sya.

Kanina, nung nabasa ko yung sulat na nagpaiyak sa kanya, ang pakiramdam ko, masaya ako para sa kaibigan ko. Sabi ko pa nga sa kanya, "ang haba ng hair mo! wagi ka!" At may hirit pang, "buti narealize nya na gago sya!".

Kanina, pride ang nanaig sa akin. Pride ng isang babae. YUng pakiramdam na - "o loko! eh di natauhan ka!" Pero syempre nirerespeto ko naman din yung pakiramdam ng kaibigan ko na malungkot sya, may maganda syang dahilan para malungkot ng ganun.

Ngayon, habang iniisip ko yung pangyayari kanina... ngayon ako nalungkot. Sabi ko nga sa kanya kanina, "sana dumating na din ako sa puntong ganyan". At ang ibig ko sabihin ng "puntong ganyan" eh yung mahaba ang hair ko at narealize na nung taong nagpapahaba ng hair ko na gago sya. Punto na nababalot ng pride ng isang babae.

Ngayon, gusto ko pa ding makarating sa "puntong ganyan". Pero sa pagkakataong ito, ang puntong tinutukoy ko eh "closure". Mas madali matanggap ang kalayaan mo kung ibibigay yun alang-alang sa ikatatahimik mo... maaaring malungkot ka... pero nandun yung katahimikan ng kalooban mo. Mas masarap maging malaya kung meron ka ding payapang loob.

bugnot na reyapot

2009-03-10T06:44:00.000-07:00

hayzz.. bad trip-bad tripan na naman ang ganda ko (beauty ko). pag uwi ko sa bahay, oks naman ako, natuwa pa nga ako kay poochie, kasi ang ingay nya kumahol, para bang gusto nyang sabihin - "nandito na ang amo ko! nandito na ang amo ko! iniwan ako nito maghapon, di man lang sya nag babay kanina!" tapos nung pagkakain ko ng mainit na mami, bigla akong nainis. masarap naman yung mami, kaya malamang indi ang mami ang dahilan kung bakit ako nainis.

pag alis ko ng opis, mejo malungkot na ang ganda ko. di ko alam kung dahil ba mag isa lang ako maglalakad pauwi... na halos gabi gabi ko namang ginagawa kung bakit ba nalulungkot pa ako... (ako lang mag isa kasi ang sasakay sa direksyong papuntang jupiter). ewan ko kung bakit ako malungkot (uy kunwari pa di alam ang dahilan ng kalungkutan nya - kunsensya).

nung nasa bahay na nga ako at matapos or habang kumakain ako ng mami, nabugnot na ako. basta... di ko na idedetalye... basta kaya ako nabugnot kasi feeling ko ayaw akong pagpahingahin muna.. kahit sa pagkain kailangan di ko ma-enjoy.. mami na nga lang ang dinner ko eh (na choice ko naman din kasi nga nagbabawas ako ng taba, masyado na akong mayaman dun..di ko na sya need) pero di ba.. anu ba naman yung 10 minuto na i-enjoy ko ang mami ko.. na indi ako iisip ng tungkol sa trabaho sa opis or ng dapat tupusin sa bahay or kung anumang naging problema nila sa maghapon... kasi unang-una, wala ako! Nasa opis nga ako eh, nasa work.. kaya malamang pagod.... hayzz...

napapagod na ang ganda ko. para mami lang..na 10 minuto kaya kong ubusin di ko pa ma-enjoy...

gusto nyong dagdagan ko pa drama ko?

alam ba nila na malungkot ako?

Malikot na Pag iisip ni Reyapot

2009-03-08T04:30:00.000-07:00

Naranasan mo na ba yung pagdasal mo na sana dumating na yung mga aliens tapos pasabugin na yung earth (parang yung sa librong Hitchhikers Guide to the Galaxy)? Or ipagdasal na mangyari yung isang possibleng epekto ng global warming sa earth na bigla na lang itong sisindi sa kalawakan na parang ulo ng posporo na kiniskis para mag apoy?

Isang beses na nagkakwentuhan kami ng kaibigan kong kapwa ko babaylan, nakwento ko sa kanya, na may pagkakataon na parang gusto kong ipagdasal yung ganung bagay. Or minsan naman, iniisip ko - "bakit ang tagal ng mga taga outer space na ito? parang mga pinoy na pulitiko din, makupad magpa-implement ng plano, or minsan puro plano lang!"

Ang sabi ng frend kong babaylan - "depress ka nga."

Hmm... di naman masyado. Minsan ko lang naman maisip eh; saka minsan lang naman ako mainip.

Ang sama ko ba?

Naisip ko kasi, atleast pag ganun, makakapagsimula ka ulit ng panibago. Tingin ko kasi pag nawala ang earth, gagawa ulit si Lord ng bago. Yun nga lang, syempre di ka sure kung kasama ka pa sa bagong earth na yun. Pero win-win situation din naman kasi yun para syo kung sakali. Kasi tignan mo ha.. kung maglaho man ang mundo, maglalaho din kung anuman ang problema mo, kung anuman yung sitwasyon na kinalalagyan mo sa kasalukuyan.. mawawala na lahat, pati ikaw. Eh di tapos na di ba. Ngayon, kung sakali man na naglaho ang mundo at gumawa nga si Lord ulit ng bagong earth at kasama ka... eh di ayos din, kasi makakasimula ka ng bagong buhay.

May sense ba ang logic ko? Hehehe... di ko alam.. at wala akong paki kung meron man or wala. Naisip ko lang naman. At binabahagi ko lang.

Pero lam nyo, di malayong mangyari yung sinasabi ko about global warming. Tingin ko possible na isang araw eh magliyab na lang ang earth sa kalawakan na parang ulo ng palito ng posporo.

Yung mga dolphins na naligaw.. yung mga sabing possibleng nag-iba ng ruta?? Hmm... tantya ko, may kinalaman ang global warming doon. Scary di ba??

Meron akong binasabang libro, yung Hitch hikers Guide to the Galaxy. Nakakatuwa sya. Maganda. Kakaaliw. So far, aliw na aliw ako at bilib ako sa writer. Grabe ang imahinasyon nya. Kaya siguro ganito na din kakaiba ang imahinasyon ko... but kahit pa ganun... di ko sya titigilang basahin :-p

Dala Ng Init

2009-03-07T04:38:00.000-08:00

Ilang araw ka ng biglang sumusulpot sa isip ko (actually, parati naman eh). Pero itong mga huling araw, mas may tama ang pagsulpot mo. Para ba akong kinagat ng lamok.. minsan naman langgam. Depende kasi sa sakit na dulot ng pagsulpot mo.

Noong isang beses, nung nagpapintura ako ng mga kuko sa kamay at paa, habang naglalakad ako sa gitna ng kalye, tirik ang araw.. sa sobrang tindi ng init, naaamoy mo na ang araw. Yung ihip ng hangin, yung init ng sikat ng araw at ang amoy ng araw, biglang nag paalala sa akin noong araw na bumisita ka. Ganung oras din yun, kaso indi ako papunta sa pinturahan ng kuko nun, pumunta ako sa pinsan ko para makipagkulitan. Eksakto namang pag alis ko sa bahay, dumating ka pala. Sumunod ka sa bahay ng pinsan ko, pero syempre kasama mo kuya ko. Syempre, nagulat ako. Pero wala pa ata akong masyadong malisya noon sa'yo. Pero syempre natutuwa ako noon. Kasi di ka nakakalimot. Yung ihip ng hangin, yung amoy ng araw, yung init ng sikat nito.. dala ang alaala mo.

Sa bawat ihip ng mainit na hangin, may dalang alikabok ng pag asa. Naisip ko pa... anu kaya, habang nagpapapintura ako ng kuko, ihatid ka ulit ng kuya ko sa lugar na kung nasaan ako. Hay... Nasunog na ata ng sikat ng araw ang utak ko...

Kanina naman, namasyal ako. Kasama ko yung besfren kong kapwa ko babaylan. Actually, nag lunch lang kami. Ang taray noh, akala mo naman may pera kami, whehehe... may usong pang gastos kasi sa kumunidad ng babaylan, ang plastik na salapi (credit card). Ganyan talaga ang mga babaylan pag inaatake ng emotitis tapos malayo pa sweldo, gumagamit ng power card! (hehehe... nadala ko na yung "power!!" ni sarah geronimo, pero di ko sya napanood ha, kasi nga ang mahal ng sine ngayon!).

Sumakay akong jip papunta MRT, at dahil tanghalian, syempre mainit. Ayan na naman ang mainit na hangin, ang matinding sikat ng araw, at ang amoy ng init nito. Naalala na naman kita. Napuwing ako ng alikabok na dala ng mainit na hangin.. mahapdi saa mata. Di mapigilang maluha.

Sa MRT ganun din. Habang tinatanaw ko yung mga building, puno, tulay at bus na mabilis na dumadaan sa harapan ko, ikaw lang ang nasa isip ko. Napadaan pa ang tren sa lugar nyo. Sa pag takbo ng tren, pilit kong tinatanaw ang bubong ng bahay nyo (as if naman, makikita kita dun).

Naalala ko yung araw na nandun ako. Yung araw na bumaba ako dun sa istasyon na yun.. nung tumawag ako syo, kasi naliligaw na ata ako. Yung araw na lutang ako. Yung araw na hindi ko alam kung matatandaan ko pa ang bahay nyo.

Ngayon ko lang naisip. Naiba pala yung huling pagkikita natin. Ako naman ang pumunta sa inyo. Nakapadjama ka pa, whehehe.. at halatang matutulog ka pa nga lang... kung di ka ba naman kasi sobrang gimikero..

Yung sikat ng araw sa mukha ko.. parehong sikat ng araw sa mukha ko nung nasa tapat ako gate nyo. Pag bukas mo, syempre nakasinghal ako - "ang tagal mo! ang init kaya dito!"

Akalain mo, yung sikat ng araw na yun ang magpapaalala sa akin ng mga sandaling una tyong nagkita muli, matapos ang ilang taon.

Sana sa susunod na lumabas ako, at umihip ang mainit na hangin, habang matindi ang sikat ng araw... na sa sobrang init nito, naamoy mo na ang araw, kasunod noon, ang tawag mo sa telepono ko at sasabihin mong - "bruja, nandito ako sa bahay nyo!"

Emoterang 'Di Matulog

2009-03-06T19:29:00.000-08:00

Balik opis na ako bukas. Oo, bukas, Biernes, babalik na ako ng opis. Bakasyon kasi ako simula noong Lunes. Di ko lang na-chika dito, pero sa isang blog ko, dun ko ni-announce. Pero itong post na ito eh sa Friday ng gabi ko pa maipo-post. Bakit kamo? Eh kasi, nung sinusulat/tinatype ko 'to, wala ng internet ang laptop ko. Tulog na kasi ang pamangkin ko. Anu relasyon?? Patay na ang router ko. Di mo pa din magets ang relasyon?? Panu kasi yung kable ng internet namin na dsl eh nasa kwarto ng pamangkin ko. Since nandun ang internet, malamang nandun ang modem, at nandun din ang router. At dahil yung pamangkin ko ang taga bukas at patay ng modem at router ko, kaya pag tulog na sya, di ko na iniistorbo... well, minsan lang... hehehe... pero yun eh pabor din sa kanya..kasi pag madaling araw nag aaral sya... pang gising nya ang miskol na ginagawa ko sa madaling araw. Ayan! Alam nyo na kung panu ako nakakaconnect sa internet. As if makabuluhan sa inyo yun.

Henywei, asan na ba ako? Ayun, babalik na ako ng opis bukas. Alam ko alanganin, pero kailangan eh, syempre utos ng boss :-) hehehe... pero oks lang naman sa akin, di naman ako nagrereklamo. Ako pa! Sabi ko nga sa isang opismate ko, ok lang yun, kasi trabaho ko yun eh. Yun ang aking job description, kasama yun. Dapat mong punan yun. Ngayon kung pasaway ka, tigas ng mukha mo, hehehe. At baka dapat, mag isip isip ka na, kung tama ba kinalalagyan mo. Unang una, namamasukan ka, natural may boss! At natural na dapat mong sundin ang boss... pag marunong ka pa sa boss at pasaway ka eh mag isip-isip ka na, baka dapat magtayo ka ng sarili mong kumpanya.

Henywei ulit, dapat talaga, maaga ako matutulog. Kaya nga patay na ang internet ko. Kaso, kinakati ang mga daliri ko. Noong una, sabi ko, magbabasa na lang ako ng libro ng tungkol sa mga aliens hanggang sapakin ako ng antok. Kaso pagtapos ko ayusin ang bag ko. Iba yung nakalikot ko. Ay di pala, nag day dream muna ako... hehehe... kaso gabi na... night dream? Anu nga ba tawag dun? Basta iniisip ko yung mga possible na mangyayari in the near future... hmmm... nagpaplano? .. nanghuhula? hehehe... alam ko na... nangangarap! Whehehe... oo nga noh! Ilusyunada pala talaga akong tunay!

Matapos ko mangarap at mag ilusyon. Di pa din maalis ang kati ng daliri ko. Kaya ang kinalikot ko ay ang aking celphone. Actually, yung celphone na provided ng opis ang kinalikot ko. May feature na chat. Kaya ang tsi-chat ko si Iyatot, yung may hawak ng isang celphone ng opis na same provider para libre ang pag experiment, hehehe... aba..naaliw ako.. I'm sure si Iya din naaliw.

Matapos yun, yung sarling celphone ko naman ang kinalkal ko. Naalala ko, may isa akong sim na di ko ulit na check kung buhay pa. Ayun! May kakalkalin ako. Habang kuha ko yung sim sa wallet ko, nakita ko yung call card na binili ko nung January. Para sana kay Caloy yun saka kay Jentot. Kaso di ko na sila natawagan. Ayun na! Ayan na naman si Kalungkutan, babatukan na naman ako... Pilit ko syang tinaboy... “tsupi! busy pa ako... kakalkalin ko pa ang celphone ko!! Alis!!”

Kalikot. Kalkal. Kalikot. Ayan! Buo pa ang sim. Kaso walang load. Hehehe... Balik ulit ang dating sim na may load.....

Hala! Anak ng Kambing!!! Ayaw na ma-open ang celphone ko! Oh syet!! Not now!! Ubos na ang budget! Wala akong pamalet syo! Alam kong nagmamakaawa na ang celphone kong i-mercy killing ko na sya, kaya naman nakiki usap ako na wag muna ngayon, kasi nga wala pa akong pambili ng kapalit. HuHuHU.... I tried CPR.... 1, 1000, 2, 1000, 3, 1000, 4, 1000, 5, 1000... No! Don't give up on me! 1, 1000, 2, 1000, 3, 1000, 4, 1000, 5, 1000...

Inipit ko ang isang sim sa ibabaw ng battery at takip para sumikip... ayun! Hehehe... nabuhay sya ulit...

Hayzzz... Kinabahan ako... akala ko mawawalan na ng power ang celphone ko. Di pa naman pa ako ready. Pero plano ko na syang paghandaan. Nasa pang #3 na sya ng aking priority list ng pagkakagastusan. Hanep! May ganung list! Ganun talaga pag walang pang gastos hehehe... kailangan may order of priority.

Binalik ko na ang sim sa wallet ko, at syempre nakita ko na naman ang call card... at kadikit nyang parang sticker si Kalungkutan. Hayzzz, miss ko na ang mga friendships ko sa abord!

Ang lola mo, naiyak. Tinext ko si Jentot. Yung isa di ko matext... saka ayaw ko din talaga. Promise. O sige na nga. Basta...

At dahil malamang tulog pa sila. Deadma. Eh di syempre, nalungkot ulit ang beauty ko. Nahiga na lang ako sa kama ng wala sa ayos. Pasaway ba.. yung ulo nasa paahan, yung paa nasa uluhan... Napansin ko tuloy yung bintana kong isa, di ko pa pala nakakabit yung kurtina. Pero oks lng, wala naman makakasilip sa akin dun kung di mga kalapati na nakatambay sa kable ng kuryente. Yun pa eh kung matyempuhan nilang bukas ang bintana ko. Parati kasi sarado yun.

Sarado ang ilaw sa kwarto ko. Ang liwanag lang eh yung galing sa poste na pinagkakabitan ng kable na tambayan ng mga kalapati. Kaya naman nung namatay yung ilaw ng poste, eh pansin na pansin ko. Napukyaw ang aking pag eemote. Naalala ko si Dumbledor. Kilala nyo ba si Prof Dumbledor? Sya yung Master ng School sa Harry Potter na books. Nung nandun kasi sya sa street ni Harry Potter sa daigdig ng mga muggles (ordinary people), pinatay nya yung ilaw ng poste sa daraanan nya. Kaya naman pag namamatay yung ilaw ng poste, sya agad ang naiisip kong dumaraan or dumating.

Kaya eto ako, nag tatype ng kung anu-ano. Sa dami ng pasakalye ko, nakalimutan ko yung talagang isusulat ko. Kakainis di ba?? Di muna kasi gumawa ng outline... akala maaalala lahat. Lalo pa ngayon, palyado ng sobra ang memory ko....

Hikab. Kamot. Inat. Hikab.

Antok na ako. Di ko maalala yung gusto kong i-write about. Bukas ulit siguro, maaalala ko. Naisip ko na actually, kaso, di ko alam kung panu ko isusulat.... na maiintindihan ng babasa.

Saka na ulit. Pag naisip ko ng mabuti ang punto ko. Basta sa ngayon, malungkot ako. Pakiramdam ko, masama akong tao. Na ako ay isang tupang ligaw. Ligaw na engot pa. Kung sabagay, engot naman talaga ang mga tupa.

O sya, paalam na. Nyt!

Makabagong Dyosa

2009-03-03T06:52:00.000-08:00

Ngayon ko napuna
Para pala akong bampira

Kanina, ka-text ko ang matalik kong kaibigan
Ang tanung nya, "Kumusta ka na?"
May karugtong pa na, "Ok ka na ba?"

Pinakiramdaman ko ang sarili ko
Ano ba ito?
Bakit naiba?
Wari ko wala na ang pangamba...

Hindi ako ganito kagabi
Sobrang lungkot ko
Di ako mapakali
Puso at isip magulo

Di ko sigurado kung bakit ganito
Baka kasi ako'y busy sa umaga
Kaya lungkot ko
Di masyadong iniinda

Sumagot ako sa text nya
Malayo sa tanung nya
Pahapyaw kong nasabi
Nalulungkot ako pag gabi

Doon ko naisip
Anu ako? Transformers??

Parang lalaki sa umaga.. babae sa gabi?
O di kaya eh... boy sa umaga... sa gabi naman ay beybi?

Sa pagkakaalam ko, Dyosa ako
Ang totoo nito
Kasapi ko
Ang kaibigan ko...
Naramdaman nya yata
Nanghihina ang powers ko

Ay teka...
Di na pala kami "Dyosa"
Ang tawag sa amin ngayon ay iba na

Kami ang mga "Babaylan"
Tinaguriang Makabagong Dyosa
Mga Babaeng di pangkaraniwan

emoterang may saket

2009-03-02T05:11:00.000-08:00

Masama ang pakiramdam ng emotera ngayon. Para akong nilalagnat at masakit ang mga maskels (muscles) ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa panahon.. sobrang init na ngayon! Or dahil sa naligo ako ng malamig na tubig... ay, di pala malamig... yung galing diretso sa gripo (noong December at January, malamig ang tubig na diresto sa gripo... para bang yung gripo namin sa banyo eh nakakabit sa freezer ng ref.. ganun sya kalamig, kaya naman nag papainit pa ako ng tubig. Pero ngayon, di na uubra yun. Kasi pag naligo ka ng maligamgam na tubig, nagsasabon ka pa lang ng katawan mo, pinagpapawisan ka na. Kaya naman nitong nakakaraang araw, dehins na ako naliligo ng maligamgam... tingin ko tuloy baka yun ang dahilan ng pagsama ng pakiramdam ko... huh??? Ibig sabihin ba nun eh sanay ang katawan kong pagpawisan habang nagsasabon pa lang?? Wirdo (weird) talaga ako...

Parang ngayon, kasabay ng sama ng katawan ko ang sama din ng ugali ko. May ginawa na naman akong kasalanan... at dalawa pa! Hayz... ang masakit nito... mali, ang PINAKA MASAKIT nito, may nasaktan akong taos (taos - madaming tao kasi, kaya taos); at hindi lang tao... pati yung BIG BOSS ng lahat nasaktan ko (na naman).

Sa sobrang sama ng pagkakatingin ko sa sarili ko, parang gusto kong magaya dun sa character ni Angel Locsin sa last episode ng Maalaala Mo Kaya... yung babaeng nabaliw... hayz...

Tapos kanina, kausap ko ang aking ina... sabi ko sa kanya out of the blue habang nakahiga kami sa sofa (yes, nagkasya kami sa sofa... sya yung nakaunan sa arm rest ng sofa, ako naman nakaunan sa wetpu nya... di naman kami matangkad ng nanay ko kaya kasya kami sa sofa), "Mader, magmadre na lang kaya ako?" wika ko napunong-puno ng confidence.

Sumagot si Mader, "Naku may bayad ang pag pasok sa kumbento!"

"Ha??? May bayad???" syempre na-shock ako. Sumagot din ang hipag ko, sabi nya wala. Mahaba pa yung usapan kasi may pinsan pala si hipag na nagmadre.

Enyweiz, ayun nga.. yan ang mga bunga ng malikot kong isip at bagabag na damdamin; nakakaisip ako na sana mabaliw na lang ako para maging madali ang pag iisip at pag gawa ng tama.. actually, di ka na nga nag iisip ng tama kasi nga baliw ka... at dahil dun wala ka na ding pakialam kung tama ba or mali ang ginagawa mo. Nakakaisip pa akong mag madre... sige, tawa pa, katawa tawa naman kasi yung naisip ko na yun eh... na kung susuriin mo isa lang syang paraan ng pag TAKAS.

Naku naman talaga! Ayan! Naisip ko pa ang isa kong kahinaan..! Sabi ko na nga ba, duwag ako....

Tama na nga, baka magdagdagan ang iniisip ko.. makaisip na naman ako ng ibang paraan para "tumakas"... eh baka magawi pa ako sa ang magiging resulta eh mababawasan ng emotera a mundo.

Babush muna... pagdasal nyo ko.. tenks!

Pauwi Galing Opis

2009-02-23T06:22:00.000-08:00

Maaga akong umuwi kanina. Panu kasi bibili pa ako ng cartolina na red at violet. At saka garter daw, sabi ng pamangkin ko. Cartolina na violet? Meron ba nun?? Gagamitin daw nila sa costume ng pagsayaw nila ng "bulaklak".

Pagdating sa bookstore, tama nga ang hinala ko, walang violet na cartolina. Kunwari, nag effort ako, tinanong ko ang miss - "Ate, meron po ba kayong violet na cartolina?" Sabi ni Ate, "kung anu lang po ang nasa shelves". Fine. Yun nga ang hinala kong sasabihin mo eh, hehe.. parang pag namimili ako ng damit at nag tatanung ng mas malaking size, ang sasabihin sa akin - "kung anu lang po nakalabas ma'am".

At dahil walang cartolina na violet, felt paper na violet ang binili ko. Mahirap na, baka walang gamitin ang pamangkin ko, magmukha syang bulaklak na ginamit na pang-she loves me; she loves me not.. yung bang walang talulot, hehehe...

Matapos kong magshopping ng talulot, este cartolina at felt paper at garter, umuwi ako. Nadaanan ko si Mang Lapid. Yung chicharon na Lapid. Bumili ako, kasi sabi ng nanay ko, wala kaming ulam. Ang kulet pa nga nya sa telepono. Tumawag sya nung bago ako umuwi. Hinoholdap ako! As if naman nabibigay ko ang salapi sa telepono, hayz... Kaya ang sabi ko na lang "Uwi na ako Mader, weyt por me der... babush!"

Anywey..umuwi na nga ako. Nagpunta ako ng bookstore at bumili ng chicharon. Tapos sumakay ng tricyle. Habang nasa pila, merong bagong trainee dun sa terminal ng tricycle... trainee na nangongotong.. este barker pala. Mukhang grade 6 pa lang ata si tutoy...pero infairness, angas sya ha. Di pa sya nagtatawag ng pasahero, nakasahod na sya kay kuyang driver. Ang nakakaaliw pa, proud pa ang ibang kuyang driver kay tutoy ha.

Nakaalis na ang tricycle at nakatawid na ako ng tulay. Sumakay ako ng jeep, sa isa pa uling terminal. Swerte, ganda ng jeep ko. Yung iba ang tawag sa jeep na ganito eh "patok". Lumipas ang ilang minuto, napuno na ang jeep. Kulang pa ng isa, kaso pinaalis na ng barker, kasi ang dupang daw :-D Syempre si kuyang driver eh na upset (naks!). Nasa likod pa naman nya ako... kaya naman dinig na dinig ko ang mga malulutong nyang pagmumura (sad face)... kawawa naman yung nanay nung minumura nya (sad, sad face)...

Habang nasa byahe, si kuya driver pala eh habit na yung may kasamang mura pag nagsasalita. Parang yung mga bata na nag "po" at "opo" pag kausap... kaso si kuyang driver instead na "po" at "opo" ang sa kanya eh puro mura.. namumulaklak ng mura.. hayz...

Buti na lang indi panaksak yung mga mura ni kuyang driver. Kasi kung nagkataon, sugatan at duguan..or baka nga may natigok na sa amin. Awa ni God, nakauwi naman ako ng matiwasay. Kaso, yung wallet ko, di nakaligtas kay mader ;-)

Pusong May Tinik

2009-02-21T21:24:00.000-08:00

May ilang linggo na din akong mejo malungkot (pero sabi ng kasamahan ko sa opisina, parati naman daw talaga akong malungkot), at may dinaramdam. Meron akong saloobin, na pasensya na po at di ko pwedeng ibahagi sa inyo, masyado ng personal (wala pa akong lakas ng loob kagaya ng kay Nicole-hiyala) para i-share ang buong istorya.

Noong nakaraang linggo, Miyerkules ata yun, dumaan ako sa chapel na malapit sa opisina namin. Doon ako nagdarasal at nagsisimba. Doon ako nagmumukmok sa harap ng rebulto ni Sacred Heart; kinakausap ko sya at naglalambing ako minsan. Dalawa silang dinadalaw ko dun, si Sacred Heart at ang Birhen ng Guadalupe. Nung araw na yun, naabutan ko pa ang misa. Pero ayos lang, sa totoo lang, mas gusto ko pa ang magkipag usap at nagdarasal ng "personal", mas nararamdaman ko, mas totoo.

Anyway, pagkatapos ng misa, nagdasal na ako. Nakipagchikahan sa birhen ng guadalupe at pagkatapos eh kay Sacred Heart of Jesus. Habang nakatayo ako sa harap Niya, napansin ko yung sacred heart Nya - yung pusong nakalabas sa dibdib ni Jesus. Maraming sugat, maraming bahid ng dugo at higit pa dun, napaikutan ang puso Nya ng tinik. Doon ko naisip, bakit nga ba ako masyadong nalulungkot? Bakit nga ba ako masyadong nagpapaapekto sa mga di magaganda at masasakit na nangyayari ngayon sa akin? Naisip ko yung pelikula na Passion of Christ. Naikumpara ko yung pinagdaanan ni Jesus sa pinagdaraanan ko. Walang-wala. Nakita ko ulit ang pusonfg may sugat at tinik; walang wala yung sugat ko sa puso, parang kasing laki lng sya nung isang kudlit ng sugat sa puso ng Sacred Heart. Nahiya ako sa sarili ko, nahiya ako sa Kanya. Naramdaman ko ang pag gaan ng pakiradam ko. Yun ata ang sinasabi nilang "moment" na nakikipag usap syo ang Big Boss. Akalain mo, may "moment" na din pala ako.

Normal na masaktan ako, masakit masaktan, pero di ko kailangang manatili doon sa punto na umiiyak ako at iniinda ng todo ang sakit na nararanasan ko. Kung nadapa man ako, nasugatan, iiyak, magdaramdam. Pero kailangan ko tumayo, pahirin ang luha, linisin ang sugat at gamutin, kung kailangang takpan, para pansamantalang makalimutan, at para hindi na lumala. Dapat ding ihanda ang sarili na tanggapin na sa pagtanggal ng takip at sa paghilom ng sugat, may maiiwan na marka. May peklat. Okay lang may peklat tingin ko, lalo na para sa akin, mahilig akong mangolekta ng alaala.

Natapos ang linggo na mejo maayos na ang pakiramdam ko. Paglabas ko kasi ng chapel, itinanim ko sa isip at puso ko na ang lahat ng gagawin ko ngayon at sa mga susunod na mga araw ay para sa Kanya, all for His Glory. At may naisip pa ako eh, pero sa ibang post ko na itutuloy (kindat).

Kwik [Quick] Post Bago Magtrabaho

2009-02-16T16:31:00.000-08:00

Kanina na naman, nagising na naman ako ng alas 4 ng umaga. Hayz... Nung naalimpungatan ako at bumalik ang ulirat mula sa pagkakahimbing, ayaw ko na nga sana tignan ang oras, ayaw ko ng alamin kung alas 4 na nga ng umaga. Pero syempre tinignan ko pa din ('lam mo naman ako, makulit). Ayun, 4 na nga ng umaga...

Kung ilang linggo na akong ganito. Biglang nagugulantang... biglang bumabalik ang ulirat ko sa kalagitnaan ng mahimbing ko pagtulog. At iisa ang unang bagay na unang pumapasok sa isip ko sa sandaling daluyan ng dugo ang ugat ko sa utak... syempre, ayaw kong sabihin, hehehe... bitin ba kayo? O sige na nga, eh di syempre, sino pa ba??? Eh di s'ya!

May pagkakataon noon na na-i-re-relate ko sa 4am. (naks! parang kanta ni Gwen Steffani 'toh, hehehe...) In other words, meron kasi kaming moment na nangyari ng 4am.... Hoy! Teka! 'Wag madumi ang isip ha! Baka ibang moment ang pumasok sa isip n'yo. Ang moment namin eh mejo pang telenovela. Ayaw ko ikwento ang buong detalye, pero sabihin ko na lang na nagkaroon kami ng di pagkakaintindihan at sa loob ng 3-4 na araw eh tumatawag sya ng 4 ng madaling araw. Ayan... secret 'yan ha.

Hindi ko alam kung tama na i-relate ko yung pagkakagising ko ng biglaan sa tuwing 4 ng umaga. Baka naman din namimiss ko lang s'ya? (pero miss ko talaga sya, no question about it). Or baka din naman may maingay sa paligid ko tuwing 4am na indi ko lang napapansin na yun ang gumising sa akin, kasi nga puro sya yung nasa isip ko?

Kung anu pa man yun... isa lang ang katotohanan sa mga pangyayaring ito... alam nyo kung anu? Naiistorbo ang pagtulog ko! (belat!)

EmOTeRa by ReYaPoT

2009-02-15T18:13:00.000-08:00

Matagal ko ng balak na gumawa ng blog na tagalog ang laman. 'Di ko alam kung bakit ngayon ko lang naisakatuparan ang balak na 'yun. Ngayon pa na kakagawa ko lang ng isa pang english blog (My Life's Collection) at kasalukuyang pinaghihirapan ko pa ang pag papataas ng traffic at pag lalagay ng makabuluhang posts para naman hindi nakakahiya sa mga bisita ko. Hmmm... Siguro dahil na-inspire ako ni Buraot. Ang dami niyang blog, may english at may tagalog. Kwela ang blog pag tagalog. Saka mas naipaparating mo ang gusto mong iparating; naipapaintindi mo ang nais mong ipaintindi sa mga mambabasa. Siguro kasi, wala kang inaalala na maling grammar o di kaya eh 'di ka na magnonose bleed sa kakaisip ng tamang terminology pag nagsusulat ka.

Basta ngayon, ang nasa isip ko lang na dahilan kung bakit ako gumawa ng tagalog na blog ay para ma-i-share ko sa mga mambabasa ang mga saloobin ko at kung anumang tumatakbo sa malikot kong utak at madalas na bulabog na emosyon. Isa kasi akong aning na binibini at ma-dramang babaita. Naniniwala ako na ang pagsusulat ay isang magandang outlet ng saloobin, isipin at kung anu ano pang "in" na pwedeng pagmulan ng pagkakagulo ng utak at damdamin. Ayun - damdamin - "in" din yun.

Alam ko na, may naisip pa ako. Siguro kasi, yung sa dalawang blog ko, lalo na sa una kong blog na Fragments Of Thoughts..A Piece Of Life, nahaluan na sya ng ibang purpose. Nagagawa pa din naman nya yung main purpose nya - na ma-i-express ko doon ang mga pag eemote ko sa buhay; kaso mo nahaluan ng ibang purpose kasi eh.

Dito sa Emotera by ReYaPoT, mananatiling isa lang ang dahilan kung bakit ko siya ginawa sa kabila ng magulo kong schedule at kakulangan ng oras. At iyon ay para ipamahagi ang mga pag eemote ko sa mga iba't-ibang bagay na dala ng buhay.